Citizens Not Subjects

wish

Of all the rockstars around Robert Smith (and his band) must be the most unlikely. But then again, maybe not that unlikely.

Just take a look the setlist and think of all the songs the cure could have played, and there you have it, they could have easily changed 20 songs on their list with exactly the same result: a perfect night. Maybe a bit more gloomy and dark, since no songs from Pornography and Faith found their way to the stage this time around, but perfect nevertheless.

Maybe for the better: this was a birthday party after all. A most joyous occasion. A celebration with great songs all throughout the evening.

And that is what is has always been about in the forty+ years that this band has been around, dispite them being goth-rock icons.

cure

Plainsong
Pictures of You
High
A Night Like This
The Walk
The End of the World
Lovesong
Push
In Between Days
Just Like Heaven
If Only Tonight We Could Sleep
Play for Today
A Forest
Shake Dog Shake
Burn
Fascination Street
Never Enough
From the Edge of the Deep Green Sea
Disintegration

encore
Lullaby
The Caterpillar
Friday I’m in Love
Close to Me
Why Can’t I Be You?
Boys Don’t Cry
Jumping Someone Else’s Train
Grinding Halt
10:15 Saturday Night
Killing an Arab

Advertisements

Harry, gewoon Harry (Deel 6) (willekeurige variant op een parabel)

oprijlaan

Het eerste daglicht wurmt zich gretig door spleten en kieren. Harry slaat zijn armen rondom zijn hoofd. Maar alleen op een bed voor twee er is geen ontsnappen aan de dag.

Harry krijgt zijn ogen niet volledig open en ook niet volledig dicht. Onscherp start hij de rituelen van de ochtend: koffie en een boterham. Muziek in de goede volgorde schudden lukt ook al niet niet vandaag.

Happy Hour: te vrolijk.

Nine While Nine: te vrolijk.

A Hundred Years: te lichtvoetig voor de dag.

Harry weet dat het weer zo’n dag wordt en legt de i-pod opzij. Ongewassen. In kamerjas. Rolluiken dicht. En hopen dat de volgende minuut sneller gaat dan de vorige. En hij weet al te goed dat Samia het zou haten dat hij zo doet. Aan haar sterfbed had hij nog stellig beloofd om sterk te zijn en er hier nog iets van te maken. Samia drukte hem op het hart dat hij zelfs iemand anders mocht vinden: “Aan die uitgemergelde borsten van mij heb je de laatste tijd niet veel gehad, schat!” Tot haar laatste ogenblik was Samia ontzettend sterkt.

Geen haar op zijn hoofd sindsdien al eens aan een ander dacht. Ook al is het monster van de eenzaamheid is vaak sterker dan hij ooit had verwacht. Het liefst zou hij sterk zijn en de man zijn die hij vroeger was, maar daar komt hij vandaag niet toe. Alleen loslaten past nog bij het lege huis en de lange dag.

Hij gooit het met zichzelf op een akkoordje, terwijl hij loslaat: morgen herpakt hij zich. Harry pinkt een traan weg. Hij weet dat het een leugen is. Vorige keer liep hij zo drie weken rond. Ongewassen. Ongeschoren. Handen diep in de zakken van de kamerjas. Een dutje van tijd tot tijd om tijd te doden.

Harry dwaalt wat rond in het huis en komt  zichzelf ergens tegen in een spiegel.

“Jawadde, amaai, oh boy,” de kop lauwe koffie, die hem gezelschap hield op zijn dwaaltocht door het huis, spat in stukken uit elkaar op de grond: “Harry, toch. Waar ben je mee bezig?”

Een donkere paarse band strekt zich van links over de neus naar rechts. Beide wenkbrauwen staan gezwollen en de ogen rood doorlopen.

‘Nu weet ik tenminste waarom de koffie naar bloed smaakt!’

Harry laat de schabouwelijke aanblik en de scherven voor wat ze zijn en sloft verder door het huis. Hij mijdt de kamers met spiegels. In andere kamers gooit hij herinneringen stuk.

“Sadist,” roept hij naar een God ergens hierboven: “Crapuleus stuk onbenul. Bliksem me dood als je durft. Toe dan! zodat ik je een lesje kan leren!”

Zoals wel vaker luistert God niet.

Of toch? Ergens onderweg in een kast vindt Harry zomaar een fles whisky. Glenfarclas 1962. En nog een andere ook.

klik hier voor deel 7

terug naar deel 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gordon Downie

 

 

 

 

 

 

picture: wikipedia

I was  a very young boy, when  I figured I was old enough to run away from home and hitchhike my way through Belgium and France. All the way to Orange. Just to see a Cure concert I felt  I had to see. And when I came back I told everybody how very sorry I was. But I wasn’t. I just did what I had to do to get the smallest punishment a teenager can hope to get for a 6 day disappearing act and the  adventure of a lifetime.

It was my older brother who infected me with The Cure. Truth be told, he infected me with a lot of things black. From a gay uncle I inherited my love for Italo Disco. From my parents Neil Diamond. From others The Clash. Someone threw Big Country and Simple Minds in the eclectic pond.

Later in life I tried hard to stay young. And all too often I found myself at concerts where I didn’t belong (anymore), or buying records that didn’t suit me (anymore).

Actually, the window of opportunity one gets to call a band , artist or writer his own is quite small.

Only the short years between trying to be old and trying to stay young are truly your own, and yours for the taking. Those wonderful years when everything, even love, feels just about right. Those years when you are confident enough to known that you can become the person you want to be.

Those years when you are stupid enough to think that you will never get another chance to see the Rolling Stones. And your friends think exactly the same. So of you go. Perfectly aware of the fact  that you should spend the little money you have on other things, like paying the rent. But then again, the Voodoo Lounge Tour ’94-’95 isn’t going to last forever and one has to have his priorities in order.

A sunlit festival ground tells you that you made the right decision. More than enough time to worry about the rent after the weekend. So you get another beer, and whilst you are waiting for it Tragically Hip gets on the stage and plays like they are headlining. Only the daylight gives them away. And by the time they start playing their second song, you just know you have to get back in front of the stage. Forget about the beer.

And you wonder what you were thinking when you didn’t pay attention to this band in years before. And you wonder about the movements the singer makes on stage. And you know that you have found something of your own, something special something different. And whilst the Rolling Stones are playing you spend all your money in a tiny boot with cool Hip things.

You know that Tragically Hip is your favorite band from now on. You just know that they will be with you the rest of your life.

They have been ever since. And even with Gordon gone they will be in times to come. No matter how many times my wife warns me not to wear that worn out Day For Night t-shirt ever again. I’m proud to show this bearded and trimmed world that I am and will forever be the right kind of Hipster.