Solifugia: Welkom in decibelhel. Fuizenfest 2017, 30 september.

solifugia

Ik weet dat, ik wed dat (hoe stoer, ongewassen en misantropisch je jezelf verder van de rest ook voordoet) een helder opgewekt deuntje zich van tijd tot tijd een weg doorheen de duistere krochten van je hersenpan baant, en zich daar lichtvoetig en languit nestelt tussen de donkerste aller gedachten.

Daar sta je dan, min of meer gelukkig te wezen, een zachtaardige glimlach om de lippen. En nog erger, je blijkt zowaar ook nog een alleraardigste spring-in-‘t-veld.

Symptomen kunnen zijn: je vindt ‘de zotte morgen’ van Zjef Vanuytsel een fijn deuntje, je koopt ‘per abuis’ een CD van Het Zesde Metaal, je helpt een ouder wordende dame vriendelijk de straat over, met de glimlach schenk je een briefje van tien euro aan de haveloze bedelaar die je pad kruist, je stelt jezelf pertinente vragen bij de staat van deze aardkloot en de vreselijke uitwassen van blind kapitalisme …

Kortom, allerlei vreemdsoortige manifestaties van mededogen en menselijkheid zijn plotsklaps je deel, en dat haast ondraaglijke gevoel dat het hier best ok is op deze aardkloot lijkt je te wurgen.

Wel, er is wel degelijk hoop op wanhoop!

Het volstaat dat  Solifugia  er je met een mokerslag aan herinnert dat het hier helemaal niet ok is. En dat is precies wat die klootzakken van Solifugia deden in Riel: ontiegelijk vroeg, stinkend en nachtdronken iedere metal- en dopehead (al waren ze nog niet met veel en onderling moeilijk van elkaar te onderscheiden) met de neus op de kille feiten drukken.

Niks is ok, en enig optimisme is altijd ongepast. De toekomst is er één van entropie, van dood en verderf, de weg er naartoe bezaaid met afgerukte en rottende ledematen. Niks komt ooit nog in orde. ‘Evil’ -kijk gewoon eens rond- is niet langer een loze belofte. En dat is fijn om weten.

Ikzelf zal in elk geval geen goede daad  verrichten in de komende weken en heb alleen maar kwaad in schik. Loop ik ergens in december Sinterklaas tegen het lijf, dan klop ik hem doodleuk van zijn schimmel.

Meer nog: ik weet nu al dat NVa bij de komende verkiezingen mijn stem heeft, want na de passage van het onfrisse gezelschap op Fuizenfest 2017 kan mijn medemens me geheel terecht nog weinig schelen. Met doodsverachting en minachting ga ik alvast voor minder pensioen en meer ongelijkheid. U toch ook?

Het was de onnavolgbare Louis Paul Boon die gratuit stelde dat je de mensen moest schoppen tot ze een geweten krijgen, maar weet dat Solifugia heel graag eens langs komt als dat geweten je parten begint te spelen.

Advertisements

Alweer een indrukwekkende Bizar-actie. Win je lengte in schuursponsen van onze favoriete artiesten van het moment!

sponsenWe hebben Ruben-Focketyn-sponsen, Ostrogoth-sponsen, Bazart-sponsen, Bruno-Mars-sponsen, Solifugia-sponsen, en tot slot onze Engerling-Ensemble-sponsen.

Hoe kan je winnen?

Laat ons voor 21/02/2017 per mail discobarbizar@gmail.com, of in een reactie op dit blog-of facebookbericht, weten hoe deze sponsen jouw relatie kunnen redden (of hoe je er godsnaam bij komt dat je met deze schuursponsen nu wel plots een relatietje zal kunnen scoren.)

Vergeet ook niet te melden welke spons je wil, en hoe groot je bent.

Waarom: zoals de legendarische Anderlechtspeler Per Zetterberg destijds al zei, na het winnen van de titel:”Want het leven is mee dan afwassen alleen.”

Maar dat terzijde. We hebben niemand nodig om zelf op de proppen te komen met game-changer-ideeën. Het is gewoon zo één van die danig briljante ideeën die in een mens opborrelen wanneer hij  10 euro mag opmaken in de Kangeroe (slechts 2 keer per jaar mag dat) . Pas op, voor je begint te lachen: reeds herhaaldelijk werd onomstotelijk aangetoond dat 10 euro in de Kangeroe is zoals 100 euro in eender welke andere huis-tuin-keuken-brol-winkel.

We rangschikken de sponsen voor jullie van zacht naar hard.

Ruben-Focketyn-spons: boterzacht en wreed goed bezig. We wensen deze jongeman een grote hit dit jaar, zodat hij zich verder kan blijven toeleggen op het maken van  bijzonder mooie muziek.De  Ruben-Focketyn-spons is geschikt voor uw duurste kristal.

rubenspons

Engerling-Ensemble-sponsen: voor ons geen drugs, wij worden wel graag haai op de, nu ja, deuntjes van dit danig onderschatte, maar binnenkort wellicht zeer succesvolle duo. De  Engerling-Ensemble-sponsen lenen zich uitstekend tot een gewoon afwasje.

enger-spons

Ostrogoth-sponsen: van nu tot in de eeuwigheid onze favoriete Belgische metalformatie. (Sorry, Crossfire, jullie zijn nipt tweede met een straatlengte achterstand, maar toch lekker tweede!).  Gebruik deze sponsen alleen voor aangebrande potten en pannen.

ostogoth-spons

Solifugia-sponsen: dit bepaald ruige vijftal valt nog amper te vatten onder de term schuurspons, staalwol is wat je krijgt als je je lengte in schuursponsen van deze band wint. Enkel voor gebruik buiten! Bijvoorbeeld als je de ijzeren omheining rond je erf moet opschuren, alvorens te behandelen met rode minne.

solifuguospons

Bruno-Mars en Bazart-sponsen: de eerlijkheid gebiedt ons om te zeggen dat we van deze jongens geen schuursponsen in stock hebbben. We zijn een beetje bang van het leger advocaten dat ze op ons zullen afsturen ivm met unautorized merchandising. Maar het leek ons toch leuk om hun namen te taggen want dat zorgt steeds voor heel veel lezertjes. Voila: zo begrijpen jullie meteen ook de hashtag reizenwaes #ReizenWaes

brunomarsspons  bazartspons

Solifugia staat op uit de doden en fist doodleuk de duivel. Concert en CD: Muziekcentrum Kinky Star 03.02.2017

solifugiaEerst en vooral even een waarschuwing: deze recensie is niet voor gevoelige zieltjes.

Discobar Bizar gaat ver voor zijn lezers. Heel ver. Zo voelden we na de indrukwekkende passage van Solifugia toch de aandrang om eens stiekem in het backstagetoilet te gaan piepen. Zakdoek, die al sinds Graspop 1996 in de binnenzak van de lederen jekker zit, strak voor de mond om het kokhalzen tegen te gaan. Nieuwsgierig en onderzoekend van inborst wou Discobar Bizar wel eens weten of, hoeveel en welke korrel schuurpapier de lead vocalist had gegeten vlak voor het optreden. We troffen geen schuurpapier aan, enkel een grote drijvende kurk en Jackson-Pollock-achtige spatten en structuren op de rand van de wc.

Om maar te zeggen, ook Solifugia gaat ver, heel ver, om de fans te geven waar ze voor kwamen: een oergeluid rechtstreeks edoch danig distorted uit het de krochten van de hel.

En dat er tussen de kurk, de spatten en de spetters geen velletje 4-laags wc-papier te bespeuren was sterkt ons in de overtuiging dat deze jongens uit het juiste metal-hout gesneden zijn. Ze vegen vierkant en mistroostig hun gat aan de maatschappij en eerder welk autoritair of politioneel gezag!

Deze formatie is werkelijk van niets of niemand bang! Zelfs Pietje-De-Dood schrikt deze jongens niet af.  Menselijkheid, liefdadigheid en medelijden zijn hun vreemd. Het enige dat dit vijftal te bieden heeft is een vettige sound, en een toek op je smoel zo u daar om vraagt.

Liefst van al duwen ze bulderlachend en harteloos het mes wat dieper in de wonde: ‘no more warmth to give…time to die’  Tot daar uw korte, betekenisloze leventje volgens Solifugia.

Om maar te zeggen. Stephen King, Edgar Allan Poe,  Jheronimus Bosch en de jongens van Morbid Angel  doen het klappertandend, en jankend als kleine kinderen die hun moeke missen, in hun broek bij het aanhoren van de doem die Solifugia vrijdag haast achteloos rondstrooide in de straten van Gent.

When all is said and done

You know you’ve lost yourself

Your will to live

A few years of existence,

eternity to spend in oblivion and nothingness

But why

Tja, waarom?

Dat vroegen we ons ook af. Want echt gevaarlijk werd het toen Peter, de lead vocalist, zomaar verkondigde dat hij the devil ging fisten. Gelukkig bleek dit een ongelukkig misverstand. Want de duivel fist je niet zonder er de verregaande en pijnlijke gevolgen van te dragen. Menig onderarm, van veelal onervaren would-be-satanisten werd sinds de donkere middeleeuwen op die manier al afgerukt.

Kortom:  Solifugia is dolle pret, voor iedereen met een metalhart. The Ultimate Promise Of Evil, is geen loze belofte en lost moeiteloos de verwachtingen in. Live klinken ze bovendien als een strak gespannen strop rond de nek. De perfecte soundtrack voor het Trump-tijdperk.

Talent hadden ze al, maar na het ietwat onbeholpen debuut Araneae Attack, en het sputterde Rampage Of Brutal Revenge, staat er eindelijk een band die moeiteloos kan wedijveren met de death metal en donkere doem die te pas en te onpas  vanuit het hoge noorden naar hier komt overgewaaid.

Kopen dus die handel!