Hurricane Willem (4) english version

So. Yours truly brought you to the point where we have to start to tell the tale of Hurricane Willem. And we do have to admit: sad and all alone with his thoughts next to his father’s death bed it really doesn’t look as if little Willem will ever become a hurricane. But one has to start somewhere. And by now we have already firmly established that death is a perfect starting point.

It’ll also still take a while before the Hurricane will keep me company, day after day through radio waves, in the orphanage in an almost empty room. Thus to escape the   forlornness of being there. Surrounded by each saint one can think of, but left alone by God and his team of ill repute broddlers.

It’ll take even longer to arrive at the point where Hurricane himself makes sure that John Paul Young loses his image of a mayfly and has a huge hit with War Games (in the video arcade….)’.

Far inland between three cities and two rivers, where the ground laboriously aches its back to distance itself from the lowland, where coarse macadam roads, like wavering ribbons, nit villages together, that is where lay Hurricane’s transmission area.

Between then and now the world only became smaller, people who are well placed to know such things tell us that. Villages kept growing, until it became  difficult to tell them apart: one pile of bleak and grey. But now, just as then, this patch is  no man’s land. As if it doesn’t care about the rest of the world, it withdraws from the disconsolate mating ritual of houses with gardens, threes and children, and other illusions of superficial happiness. And right until this day it is the only place on earth where John Paul Young isn’t Mister Love Is In The Air, but Mister War Games himself.

The song firmly charted forty–three weeks in the regional top 10. A record that never got broken. Although Gangsters D’Amour with ‘S.O.S Barracuda’ came close with thirty-nine weeks in the same year.

Record companies and distributors noticed the strange events going on in the record stores of  that unsightly patch of the country. And many observer were set out to investigate this phenomenon. They all came back with the same piece of evidence: the Hurricane-proof sticker.

huproof

Every first monday of the month Huricane Willem turned a stencil sheet in his typewriter. And then, every month, he turned the sheet through the stencil machine.

Finally he pulled the lever twenty-four times. And then he brought twenty-four envelopes to the post office: one for each record store residing in radio Hurricane’s transmission area. That way the stores knew which kind of music was Hurricane-proof that month. At the bottom of the stenciled letter Willem reminded the stores of the prices for the hurricane proof stickers and how to order them. And boy did they order. Because everything with that sticker sold like hot cakes.

Everything is a bit exaggerated. Almost everything. Because once in while Willem had it wrong. It was somewhere around the end of 1989, when Willem returned from Londen, –always on the look-out for good music, with 146 copies af ‘Blew’ a nice little record from a great sounding band from Seatlle.

Immediately he fell in love with ‘Been A Son’, because it sounded like a smack in the face. ‘This is something different, this is good,’ Willem judged, and he bought every single copy he could lay his hands on in the city.

At home he immediately put Nirvana on top of the stencil sheet, with three pluses next to it. A rare privilege, because Willem used his pluses scarcely and well thought through. He kept two copies of ‘Blew’ for himself, and handed out six copies to each store. With the promise that had ordered more in London to keep up with demand.

But no mather how he tied, no matter how he loved the band, nobody seemed to feel the same way. Only a few copies got sold and landed on a turntable. It was such a disaster that Willem had to buy back all remaining stock from the stores, because he felt ashamed about his misjudgement. He even tried to give them away or free during his weekly radio quiz, and he called London to see if he could cancel his order. He could not.

During his last broadcast in 1990 he couldn’t resist reflecting back on many a great year. And he carefully placed the recod on the turn table one last time.

‘Listeners, buckle up for a bit of Nirvana. The first caller is welcome to pick up a copy of Blew here in the studio.’ Nobody called.

But, let us not forget where we were at the beginning of this chapter. Willem still has a lot to learn first.

 

Advertisements

Hurricane Willem (4)

Zo. Ondergetekende bracht jullie daar waar we te vertrekken hebben om het verhaal van Hurricane Willem uit de doeken te doen. En, grif toegegeven, zo wat triestig in zichzelf gekeerd aan het sterfbed van zijn vader zag het er echt niet naar uit dat Wilmke ooit de Hurricane zal worden. Maar een mens heeft natuurlijk ergens te beginnen. En inmiddels heeft de lezer proefondervindelijk zelf vastgesteld  dat de dood een uitgangspunt is dat kan tellen.

Het duurt ook nog wel even alvorens ondergetekende daar in dat troosteloze weeshuis in een kaal kamertje van ongeveer vier op vier dag na dag langs radiogolven het gezelschap van de Hurricane opzoekt, om zo te ontsnappen aan de troosteloosheid van de dagen. Omringd door beelden van zowat elke Heilige die men kan verzinnen, maar door God en zijn equipe van notoire prutsers danig in de steek gelaten.

Nog langer zal het duren voor we aankomen bij het punt waarop Willem Hurricane er in hoogsteigen persoon voor zorgt dat John Paul Young het imago van ééndagsvlieg van zich afschudt een dikke hit te pakken heeft met het ‘War Games (in the video arcade….)’.

Diep in het binnenland tussen drie steden en twee rivieren, daar waar de grond moeizaam de rug kromt en zich distantieert van de vlakte, daar waar bultige macadamwegen als wapperende linten onooglijke dorpen aan elkaar knopen, daar lag het zendgebied van de Hurricane.

De wereld werd er tussen toen en nu alleen maar kleiner op, zo zeggen mensen die dat blijkbaar kunnen weten. En dorpen steeds groter, tot ze haast niet meer van elkaar te onderscheiden zijn: één lomp grauw en grijs. Maar nu, net als toen, ligt dit stukje Vlaanderen er bij als niemandsland. Alsof het met de rest van de wereld niets vandoen heeft, onttrekt het zich aan de troosteloze paringsdans van huizen met tuintjes, kindjes en andere illusies van oppervlakkig geluk. Vandaag, net als toen, komt daar niemand langs die er niet moet zijn.  En tot op vandaag is het enige plek ter wereld waar John Paul Young niet Mister Love Is In The Air is, maar Mister War Games himself.

Het nummer stond liefst drieënveertig weken in de lokale top 10. Een record dat nooit meer werd geëvenaard. Al kwamen Gangsters D’Amour met ‘S.O.S Barracuda’ er in dat zelfde jaar met 39 weken wel bijzonder dicht bij. Het ontging de platenmaatschappijen niet  dat er vreemde dingen gebeurden daar in de platenwinkels van dat onooglijke stukje Vlaanderen.  En menig waarnemer werd uitgestuurd om dit eigenaardige fenomeen te onderzoeken. Allemaal kwamen ze terug met hetzelfde bewijsstuk: een Hurricane-proof-stickertje.

huproof-copy

Elke eerste maandag van de maand draaide Hurricane Willem een stencilvel in de typmachine. En elke maand opnieuw draaide hij het vel vervolgens door de stencilmachine.  Vierentwintig zwaaien aan de hendel. En elke eerste maandag bracht hij ’s avonds vierentwintig enveloppen naar de post: één voor elke platenwinkel binnen het zendgebied. Zo wisten de platenboeren welke muziek deze maand Hurricane-proof was. Onderaan de brief herinnerde Willem hen aan de prijs van een rol stickers en hoe deze te bestellen. De platenhandelaars bestelden gretig, want alles met zo een sticker ging als zoete broodjes over de toonbank.

Alles is veel gezegd. Meestal. Occasioneel durfde Willem de bal durfde mis te slaan. Het kostte hem soms veel geld. Zo was hij eind 1989, op zoek naar goeie muziek, uit Londen teruggekeerd met 146 exemplaren van ‘Blew’ een fijn plaatje met fijne liedjes van een fijn groepje uit Seattle. Vooral ‘Been A Son’ klonk als een welkome mokerslag vol in het gelaat. Dit is anders, amaai dit is goed,’ oordeelde Willem en hij kocht gewoon alle exemplaren die hij daar Londen op de kop kon tikken.

Thuis zette hij Nirvana helemaal bovenaan het stencilvel, met drie plusjes er bij. Willem sprong voorzichtig om met de plusjes, maar dit was zo anders zo goed dat hij niet anders kon en het hoogst mogelijke aantal gaf. Van Blew hield twee exemplaren voor zich, en de platenwinkels kregen er elk zes. Met de belofte dat hij er meer had  besteld in Londen. Uiteindelijk vonden slechts enkele exemplaren de weg naar een draaitafel. Het was zo een flop dat Willem uit schaamte de platen terugkocht. Zelfs aan de straatstenen raakte hij Nirvana niet kwijt. Hij gaf ze dan maar weg tijdens de wekelijkse radioquiz, en belde naar Londen om te vragen of hij de bestelling ongedaan kon maken. Dat kon hij niet.

Tijdens zijn allerlaatste uitzending in 1990 op kerstavond blikte de Hurricane terug op vele mooie jaren. Hij kon het niet laten om ‘Been a son’ nog één keer te draaien.

“Luisteraars zet jullie even schrap voor een streepje Nirvana. De eerste beller kan een  exemplaar van Blew komen halen in de studio.”

Niemand belde.

Maar laat ons vooral niet vergeten waar we aan het begin van dit hoofdstuk waren. En Willem heeft eerst nog heel veel te leren….