Solifugia: Welkom in decibelhel. Fuizenfest 2017, 30 september.

solifugia

Ik weet dat, ik wed dat (hoe stoer, ongewassen en misantropisch je jezelf verder van de rest ook voordoet) een helder opgewekt deuntje zich van tijd tot tijd een weg doorheen de duistere krochten van je hersenpan baant, en zich daar lichtvoetig en languit nestelt tussen de donkerste aller gedachten.

Daar sta je dan, min of meer gelukkig te wezen, een zachtaardige glimlach om de lippen. En nog erger, je blijkt zowaar ook nog een alleraardigste spring-in-‘t-veld.

Symptomen kunnen zijn: je vindt ‘de zotte morgen’ van Zjef Vanuytsel een fijn deuntje, je koopt ‘per abuis’ een CD van Het Zesde Metaal, je helpt een ouder wordende dame vriendelijk de straat over, met de glimlach schenk je een briefje van tien euro aan de haveloze bedelaar die je pad kruist, je stelt jezelf pertinente vragen bij de staat van deze aardkloot en de vreselijke uitwassen van blind kapitalisme …

Kortom, allerlei vreemdsoortige manifestaties van mededogen en menselijkheid zijn plotsklaps je deel, en dat haast ondraaglijke gevoel dat het hier best ok is op deze aardkloot lijkt je te wurgen.

Wel, er is wel degelijk hoop op wanhoop!

Het volstaat dat  Solifugia  er je met een mokerslag aan herinnert dat het hier helemaal niet ok is. En dat is precies wat die klootzakken van Solifugia deden in Riel: ontiegelijk vroeg, stinkend en nachtdronken iedere metal- en dopehead (al waren ze nog niet met veel en onderling moeilijk van elkaar te onderscheiden) met de neus op de kille feiten drukken.

Niks is ok, en enig optimisme is altijd ongepast. De toekomst is er één van entropie, van dood en verderf, de weg er naartoe bezaaid met afgerukte en rottende ledematen. Niks komt ooit nog in orde. ‘Evil’ -kijk gewoon eens rond- is niet langer een loze belofte. En dat is fijn om weten.

Ikzelf zal in elk geval geen goede daad  verrichten in de komende weken en heb alleen maar kwaad in schik. Loop ik ergens in december Sinterklaas tegen het lijf, dan klop ik hem doodleuk van zijn schimmel.

Meer nog: ik weet nu al dat NVa bij de komende verkiezingen mijn stem heeft, want na de passage van het onfrisse gezelschap op Fuizenfest 2017 kan mijn medemens me geheel terecht nog weinig schelen. Met doodsverachting en minachting ga ik alvast voor minder pensioen en meer ongelijkheid. U toch ook?

Het was de onnavolgbare Louis Paul Boon die gratuit stelde dat je de mensen moest schoppen tot ze een geweten krijgen, maar weet dat Solifugia heel graag eens langs komt als dat geweten je parten begint te spelen.

Solifugia rises from the dead and drily fists the devil. Concert and CD review: Music Center Kinky Star 02.03.2017

solifugiaFirst of all a warning: this review is not for the faint hearted.

Discobar Bizar goes to great lengths for its readers. Very great lengths. So we felt the urge, after an impressive passage by the band, to embark on an uneasy adventure and explore the backstage toilet. Handkerchief, ever since Graspop Metal Meeting 1996 in the inner pocket of our leather jacket, tightly held before mouth and nose to retain a gag reflex.

Curious and inquisitive by nature Discobar Bizar wanted to find out if, how much and which grain of sandpaper the lead vocalist had eaten before the concert. We did not find any sandpaper, just a huge floating cork and Jackson-Pollock-like spattering and structures on the side of the toilet.

This goes to show, also Solifugia goes through great lengths to give the fans what they want: a primal distorted sound directly from the very depths of hell.

And that there was not a single 4-layer piece of toilet paper to be found, it strengthens us in our believe that these guys are made out of the right metal stuff. They gladly wipe their bottoms with society, police and authority at the same time.

This formation isn’t afraid of anything or anyone. Not even the Grimm Reaper himself. They lack any form of pity and human dignity. All they have to offer is an adipose sound, and a smack in your face if you ever should ask for it.

Preferably they  like to push a blunt knife even deeper in the gaping wound: ‘no more warmth to give…time to die’  Your meaningless life according to Solifugia.

Just goes to show: Stephen King, Edgar Allan Poe, Hieronymus Bosch and the guys from Morbid Angel  would do it in their pants with chattering teeth, crying like little boys who are missing their mothers, listening to the doom Solifugia spread around Friday evening in the streets of Ghent.

When all is said and done

You know you’ve lost yourself

Your will to live

A few years of existence,

eternity to spend in oblivion and nothingness

But why

Yeah, but why?

That’s what we asked ourselves when things became really dangerous.

That was when Peter, the lead vocalist, announced that he was going to fist the devil.  Luckily this was an unfortunate misunderstanding. Because one doesn’t fist the devil without far reaching and painful consequences. Many a forearm, mostly from inexperienced would be satanists have been ripped off in doing so ever since the dark ages.

In short: Solifugia is great fun for everyone with a metal heart. And The Ultimate Promise Of Evil is not a lose promise, it redeems the expectations. Live they sound like a tight rope around the neck. The perfect soundtrack for the Trump-era.

We already knew they had talent, but after their unwieldy debut Araneae Attack, and the sputtering Rampage Of Brutal Revenge, they finally are becoming  a band that effortlessly can compete with the more influential death metal and doom from the Scandinavian countries.

Buy this record!

Solifugia staat op uit de doden en fist doodleuk de duivel. Concert en CD: Muziekcentrum Kinky Star 03.02.2017

solifugiaEerst en vooral even een waarschuwing: deze recensie is niet voor gevoelige zieltjes.

Discobar Bizar gaat ver voor zijn lezers. Heel ver. Zo voelden we na de indrukwekkende passage van Solifugia toch de aandrang om eens stiekem in het backstagetoilet te gaan piepen. Zakdoek, die al sinds Graspop 1996 in de binnenzak van de lederen jekker zit, strak voor de mond om het kokhalzen tegen te gaan. Nieuwsgierig en onderzoekend van inborst wou Discobar Bizar wel eens weten of, hoeveel en welke korrel schuurpapier de lead vocalist had gegeten vlak voor het optreden. We troffen geen schuurpapier aan, enkel een grote drijvende kurk en Jackson-Pollock-achtige spatten en structuren op de rand van de wc.

Om maar te zeggen, ook Solifugia gaat ver, heel ver, om de fans te geven waar ze voor kwamen: een oergeluid rechtstreeks edoch danig distorted uit het de krochten van de hel.

En dat er tussen de kurk, de spatten en de spetters geen velletje 4-laags wc-papier te bespeuren was sterkt ons in de overtuiging dat deze jongens uit het juiste metal-hout gesneden zijn. Ze vegen vierkant en mistroostig hun gat aan de maatschappij en eerder welk autoritair of politioneel gezag!

Deze formatie is werkelijk van niets of niemand bang! Zelfs Pietje-De-Dood schrikt deze jongens niet af.  Menselijkheid, liefdadigheid en medelijden zijn hun vreemd. Het enige dat dit vijftal te bieden heeft is een vettige sound, en een toek op je smoel zo u daar om vraagt.

Liefst van al duwen ze bulderlachend en harteloos het mes wat dieper in de wonde: ‘no more warmth to give…time to die’  Tot daar uw korte, betekenisloze leventje volgens Solifugia.

Om maar te zeggen. Stephen King, Edgar Allan Poe,  Jheronimus Bosch en de jongens van Morbid Angel  doen het klappertandend, en jankend als kleine kinderen die hun moeke missen, in hun broek bij het aanhoren van de doem die Solifugia vrijdag haast achteloos rondstrooide in de straten van Gent.

When all is said and done

You know you’ve lost yourself

Your will to live

A few years of existence,

eternity to spend in oblivion and nothingness

But why

Tja, waarom?

Dat vroegen we ons ook af. Want echt gevaarlijk werd het toen Peter, de lead vocalist, zomaar verkondigde dat hij the devil ging fisten. Gelukkig bleek dit een ongelukkig misverstand. Want de duivel fist je niet zonder er de verregaande en pijnlijke gevolgen van te dragen. Menig onderarm, van veelal onervaren would-be-satanisten werd sinds de donkere middeleeuwen op die manier al afgerukt.

Kortom:  Solifugia is dolle pret, voor iedereen met een metalhart. The Ultimate Promise Of Evil, is geen loze belofte en lost moeiteloos de verwachtingen in. Live klinken ze bovendien als een strak gespannen strop rond de nek. De perfecte soundtrack voor het Trump-tijdperk.

Talent hadden ze al, maar na het ietwat onbeholpen debuut Araneae Attack, en het sputterde Rampage Of Brutal Revenge, staat er eindelijk een band die moeiteloos kan wedijveren met de death metal en donkere doem die te pas en te onpas  vanuit het hoge noorden naar hier komt overgewaaid.

Kopen dus die handel!