Harry, gewoon Harry (Deel 13) (willekeurige variant op een parabel)

romance

Hélène ziet het anders: “De mooiste romances beginnen met hartstocht en ontembare, haast onbetamelijke verlangens. Toegeven, ze eindigen vaak slecht of ronduit dramatisch en abrupt. Maar geef me één voorbeeld van een romance die warm en welig tiert in de schaduw van leugens en valse beloftes.”

“Ik eerst, ik eerst.” Martine kent wel een voorbeeld: “De koning en de koningin!”

“Komaan zeg, mijn roze vibrator is minder houterig en heeft meer passie.”

“Kan goed zijn.” is Martine nogal stellig: “Maar die twee doen dat goed. Weet je nog hoe hij destijds onbeholpen en bepaald onbewogen aankondigde dat hij een vrouw had gevonden? Weet je nog hoe er geen spatje passie te bespeuren was. En kijk wat een sterk koppel ze nu geworden zijn. Ik wil maar zeggen: zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren.”

“Martine, hoor jezelf bezig.” onderbreekt Hélène met verveelde stem: “Zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren. Je leest teveel boekjes. Geeuw. Geeuw. Een ander voorbeeld graag. Niet van adel.”

Nu ze er zo over nadenken: ze kennen geen voorbeelden van sterke romances in de schaduw van een leugen.

Francine wil wel nog een gedachte delen: “Mijn batterijen zijn voortdurend leeg.”

“Wat?”

Francine spert de ogen enkele keren wijd open :”Je weet wel. We hadden het er net nog over.”

“Waarover?”

“Maar zeg, gaan jullie het me echt doen zeggen?”

“Ja, want je spreekt in raadsels!”

Verlegen breng ze een hand naar haar mond, om het geluid te dempen: “De batterijen van mijn vibrator.”

Gegiechel en schaterlach weerklinken rond de tafel.

“Mooie vriendinnen zijn jullie. Me eerst vuile dingen doen zeggen en me dan hartelijk uitlachen. Grappig, echt grappig.”

“Sorry. Echt sorry.”

Martine, Hélène en An willen zich herpakken, maar van zodra ze elkaar in de ogen kijken gaan ze weer schaterlachen.

“Ik wou alleen maar zeggen dat ook passie een vervaldatum heeft. Natuurlijk grijpt het je als een razende naar de keel. Natuurlijk zijn die avontuurtjes in elke hoek van de kamer bloedgeil. Maar zeg nu zelf, hoe lang duren ze? In elke verdomde hoek  sluimeren gewoonte en verveling.  Martine spreekt van een dorre woestijn. Wel ik ben een verkwikkende oase, maar niemand komt er zich nog laven.”

Het wordt even stil rond de tafel.

terug naar deel 12

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 11) (willekeurige variant op een parabel)

 

 

barista

“Ja, slet gij!”

Mario, de barista, geeft met een korte knik te kennen dat hij weet wat hem te doen staan. Kaastaart brengen. En zo heeft Francine even de tijd om enige interesse te tonen in de avonturen van Hélène. Tegelijkertijd houdt ze Mario argwanend in de gaten, zodat ze kan ingrijpen als hij dreigt te vergeten.

“Explain yourself, woman. Je deed wat nu?”

Hélène leunt achterover en opent een knopje van haar blouse, want ze krijgt het er warm van. “Ik heb me voorgedaan als koopster, en ben naar het huis van de weduwnaar gaan kijken.”

“Aha, daar is de taart. Eindelijk!” Francine haakt, af en werp zich met bolle kaakjes op de kaastaart. De andere twee vriendinnen hebben wel nog oor naar de avonturen van Hélène.

“En, en, en?”

“Hij is zo knap. Er zijn geen woorden voor.”

“Ja, ja, knap in de portemonnee,” stelt Martine vast. An treedt haar bij. Francine kan niet meer volgen, wegens gewillig ten prooi aan de taart: “Hemels!”

“Neen, gewoon echt knap,” verdedigt Hélène zich: “En inderdaad hemels ook, mysterieus, diep, getekend, anders dan die eeuwige klaplopers die ik eerder had,” ze zoekt verder naar woorden:” Stijlvol, zelfs gewoon in kamerjas.”

“Hola, was het al van dat?”

“Amaai, Hélène, je laat er ook geen gras over groeien. Goed zo, meisje!”

Hélène wuift de aantijgingen weg: “Neen, hoor, zo ging het niet. Hij deed open in kamerjas. Maar toegegeven, hij had best iets mogen proberen. Hij maakte me meteen boterzacht.”

“En nu?”

“Tja, nu niks. Wat kan ik zeggen? Dat ik daar onder een vals voorwendsel was?”

“Bel hem!”

“Ik durf niet.”

“Maar bijna alle goeie romances starten met leugens en valse beloftes!”

klik hier voor deel 12

terug naar deel 10

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 10) (willekeurige variant op een parabel)

taart

“Slet gij!”

Zij zegt dat niet tegen de barista, want die krijgt in dit vrouwenbastion ook nogal wat naar zijn hoofd geslingerd. Vaak varianten op lekker ding en slet. Het kost hem heel wat moeite om er aan te wennen. En het liefst van al zou hij alle dames er op willen wijzen dat het ongepast is om hem als een lustobject te bejegenen, maar hij heeft een bar te runnen en een peperdure toonbank af te betalen. Dus laat hij het meestal blauwblauw. Een enkele keer bedankt hij zelfs voor het dubieuze compliment, want dat zorgt voor extra fooien in het porseleinen spaarvarken naast de kassa. Hij heeft dat spaarvarken echt nodig om de eindjes aan elkaar te knopen.

Doorgaans grijpt hij pas in als de dames al te vrijpostig zijn en er mee dreigen om bepaalde van zijn onderdelen in hun mond of andere openingen te steken.

Vorige week nog had mevrouw Vindevogel het te bont gemaakt.

“Hola, wacht eens eventjes, mevrouw Vindevogel,” had hij haar terechtgewezen: “#metoo is ook for you!”

Mevrouw Vindevogel draaide een keer ongeïnteresseerd met de ogen en stak een extra bankbiljet in het spaarvarken. Vervolgens richtte ze het woord tot een andere dame naast haar: “Hou me alsjeblief tegen, want ik ga hem zooooo doen.”

Iets wat de andere dame wel een strak plan vond: “Zwijg, #ikeerst, zunne.”

Maar dat terzijde. Want zij zegt het dus niet tegen hem. Zij zegt slet tegen Hélène.

Hélène is de dame die op zaterdag het huis van Harry was gaan bekijken. En zij dat is Martine, haar vriendin.

Aan het tafeltje zitten ook nog An en Francine.

“Ja, slet, zeg dat wel,” zegt An. En ze vraagt zich luidop af of Hélène Mr. Grey-achtige dingen in gedachten heeft.

“Mmmm, zalig.” Francine heeft alleen oog voor de kaastaart. Ze steekt haar vinger in de lucht, zodat Mario weet dat hij nog een stuk moet brengen.

Hélène, An, Francine en Martine zaten vroeger in dezelfde klas. Samen hebben ze 151 jaren op de teller. Maar geen van hen weet nog of ze ooit hun draai gaan vinden. Alleen Francine heeft nog een man. Maar liefst van al zou ze hem op de laatste donderdag van het kwartaal bij het grof vuil zetten. Opgeruimd staat netjes. Hélène en Martine dragen hetzelfde kruis. Ze werden gedumpt voor jonge, onnozele en gewillige versies van zichzelf. An, tenslotte, vond er nooit één. Soms zou ze wel willen, maar ze weet door haar vriendinnen dat zo een vent in huis hoegenaamd geen garantie op geluk is. Ze omschrijft zichzelf het liefst als zoekend, maar niet actief.

 

terug naar deel 9

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 9) (willekeurige variant op een parabel)

 

koffie

Het ziet er niet naar uit dat het nog in orde komt met Harry vandaag. Dat geeft ons de kans om een ommetje te maken langs Qahwa, één van de koffiebars die daar in de buurt als paddenstoelen uit de grond rijzen. Naast traag druppelde koffie  van over de hele wereld krijg je er ook taart en ander gebak.  Vooral de kaastaart met kruimige bodem gaat er vlot over de toonbank.

“Doe me er nu één voor bij de koffie, en eentje voor thuis.” Je drukt die wens beter op tijd uit, want niet zelden is de kaastaart al na enkele uren op. En op is op. Het staat in koeien van letters op een oud schoolbord geschreven.

De koffie zelf is bijzonder prijzig. Misschien wel omdat de restauratie van de toonbank een fortuin kostte. Het is een prachtig functioneel en meesterlijk gebogen ontwerp van art-nouveau-grootmeester Henry van de Velde. En het moet gezegd: gevuld met lekkers is het een lust voor de zintuigen.

De zaak draait goed, maar geld voor personeel is er voorlopig niet, en aldus speelt de trotse eigenaar, Mario, ook barista. Hij maalt er niet om. Koffie is zijn lang leven. En geen tas vertrekt zonder een kunstige tekening in de romige kraag. En als het geen tekening is, dan tovert hij met kwistig gesprenkelde chocoladeschilfers. Elke kop is een kunstwerk. Bijna zonde om er van te drinken.

Veelal is Mario de enige man binnen. Het gebeurt wel eens een keer dat er een lamme goedzak meegetroond wordt door vrouwlief. Maar je ziet dan van ver dat die nogal snel uit zijn lichaam treedt en mentaal elders vertoeft. Mannen kunnen dat: hier zijn, maar ook daar. Af en toe knikken ze dan, om te tonen dat ze niet daar zijn maar hier.

De barista laat het allemaal niet aan zijn hart komen, al keert hij vaak met barstende hoofdpijn huiswaarts door al dat gekakel en gekir de godganse dag.

ga naar deel 10

terug naar deel 8