Harry, gewoon Harry (Deel 3) (willekeurige variant op een parabel)

 

te koop

Het is zaterdag, dus Harry slaapt wat langer en hij wordt wat trager wakker. De rest van het ochtendritueel ziet er zo min of meer hetzelfde uit. Behalve dan het gepocheerde eitje met garnalen, dat is typisch voor een zaterdag. Alsook een vers gestreken kamerjas. Voor de rest komt alles een gewoon uurtje later.

Het nieuws op de radio is alvast even baldadig. Presidenten liggen op ramkoers, het land weigert nog zorg te dragen,  de zwaksten dienen gestraft. Weg uit die comfortabele hangmat! Harry schudt het hoofd en vraagt zich af in wat voor een wereld hij leeft en of het zou helpen als hij zijn wang knijpt.

Hij knijpt in zijn wang. Het helpt niet.

Harry zet de radio uit en schudt met één druk de liedjes op zijn i-pod door elkaar.

“Briljant,” Hij danst een wankel walsje rond de tafel en pinkt een traan weg. Hij doet dat de laatste tijd wel vaker: een potje bleiten op muziek. Onlangs nog barstte hij in tranen uit op de tonen van Kizmiaz. Gewoon omdat hij en zijn vrouw er zo ontzettend van hielden, er zo moesten om lachen en er zo vaak op dansten.

Het scheelde maar een haar of het werd hun trouwliedje. Gewoon om de goegemeente te schofferen. Helaas nam gezond verstand de bovenhand. Daar had hij soms spijt van.  ‘Dat zou nogal wat geweest zijn, Kizmiaz in de kerk. En ‘s avonds op de dansvloer nog een keer, als openingsdans!’  Tranen maken plaats voor een glimlach en Harry walst naar de trap en dan richting douche.

Wow, beste shuffle in dagen,’ denkt Harry, wanneer hij heupwiegend de douchekraam opendraait. Zesendertig dagen en negen uren aan muziek laten zich niet makkelijk schudden tot een volgorde die past bij de dag. Maar vandaag zijn de liedjes gewillig.

Harry, geeft zichzelf een klap op het voorhoofd, wanneer hij de bel hoort. Hij haast zich in zijn kleren en rept zich mopperend naar beneden: “Harry, toch.”

“Amaai, dat is hier ook niet gewoon, meneer,” zegt een goedlachse dame.

“Zeg, maar gewoon Harry,” zegt Harry.

“Oprijlaan op wandelafstand,” stelt ze glimlachend vast.

Hij verontschuldigt zich: “Ik was vergeten dat je kwam. Zou het lukken op een uurtje, want ik ben cliniclown vandaag. Ik doe dat haast elke zaterdag.”

Het lukt op een uurtje. Harry voelt dat de dame  enthousiast is over het huis. Ze zegt dat ook en maakt geen probleem van de vraagprijs. Ze vraagt of ze enkele dagen bedenktijd kan krijgen.

Dat kan. Harry is niet gehaast.

Hij vertrouwt haar toe dat de vraagprijs voor het spiegelhuis in Knokke, vier keer hoger ligt. Nochtans, tot in de kleinste details, krek hetzelfde huis. De dame vraagt zich luidop af wie in godsnaam zoiets verzint: “een spiegelhuis?”

“Onze zoon had Asperger,” vertelt Harry haar met een krop in de keel: ”het leek ons wel een goed idee om gewoon hetzelfde huis neer te planten in Knokke.”

Harry en de dame spreken later die week nog eens af.

De dame stuurt haar wagen over de bochtige oprijlaan. Harry volgt in haar kielzog, richting ziekenhuis, cliniclown spelen. Hij doet dat liever dan het bibliotheekkarretje door schier eindeloze gangen  duwen, maar ook dat moet gebeuren. Boeken brengen is voor morgen.

klik hier voor deel 4

terug naar deel 2

 

 

 

 

 

 

Gordon Downie

 

 

 

 

 

 

picture: wikipedia

I was  a very young boy, when  I figured I was old enough to run away from home and hitchhike my way through Belgium and France. All the way to Orange. Just to see a Cure concert I felt  I had to see. And when I came back I told everybody how very sorry I was. But I wasn’t. I just did what I had to do to get the smallest punishment a teenager can hope to get for a 6 day disappearing act and the  adventure of a lifetime.

It was my older brother who infected me with The Cure. Truth be told, he infected me with a lot of things black. From a gay uncle I inherited my love for Italo Disco. From my parents Neil Diamond. From others The Clash. Someone threw Big Country and Simple Minds in the eclectic pond.

Later in life I tried hard to stay young. And all too often I found myself at concerts where I didn’t belong (anymore), or buying records that didn’t suit me (anymore).

Actually, the window of opportunity one gets to call a band , artist or writer his own is quite small.

Only the short years between trying to be old and trying to stay young are truly your own, and yours for the taking. Those wonderful years when everything, even love, feels just about right. Those years when you are confident enough to known that you can become the person you want to be.

Those years when you are stupid enough to think that you will never get another chance to see the Rolling Stones. And your friends think exactly the same. So of you go. Perfectly aware of the fact  that you should spend the little money you have on other things, like paying the rent. But then again, the Voodoo Lounge Tour ’94-’95 isn’t going to last forever and one has to have his priorities in order.

A sunlit festival ground tells you that you made the right decision. More than enough time to worry about the rent after the weekend. So you get another beer, and whilst you are waiting for it Tragically Hip gets on the stage and plays like they are headlining. Only the daylight gives them away. And by the time they start playing their second song, you just know you have to get back in front of the stage. Forget about the beer.

And you wonder what you were thinking when you didn’t pay attention to this band in years before. And you wonder about the movements the singer makes on stage. And you know that you have found something of your own, something special something different. And whilst the Rolling Stones are playing you spend all your money in a tiny boot with cool Hip things.

You know that Tragically Hip is your favorite band from now on. You just know that they will be with you the rest of your life.

They have been ever since. And even with Gordon gone they will be in times to come. No matter how many times my wife warns me not to wear that worn out Day For Night t-shirt ever again. I’m proud to show this bearded and trimmed world that I am and will forever be the right kind of Hipster.