Genieten van de Classics 1000 (tot vrijdag toch)

radio 1 Classics 1000

Bekijk hier de lijst. Ik zat er toch een paar keer naast.

We weten inmiddels hoe het gaat. Zaterdag al moeten we een week muzikale hemel bekopen met de een soortement van decibel-hel. Als vanouds zal de top 100 saai en bijzonder voorspelbaar zijn. Er enkel op gericht om de verkoop van de cd het allerbeste uit de classics 1000 kracht bij te zetten, onder het mom van democratie en betrokkenheid.

En je hoort me zeker niet zeggen dat die top 100 boordevol slechte muziek zit. Verre van. Maar de hemeltergende voorspelbaarheid maakt me gewoon hoorndol. Natuurlijk eindigt Stairway Heaven ook dit jaar op 1. Heroes zakt, onterecht, naar plaats 6 of 7, wegens dat de  veelzijdige schepper ervan inmiddels alweer even dood is. Bruce Springsteen duikt met sjofel ruitjeshemd terug in de top 5.

Maar zie, ik zoek nu spijkers op laag water. En ik ga hier schaamteloos en lomp voorbij aan het feest dat de classics 1000 tot vrijdag zal zijn. Een ronduit zalige eclectische notenorgie. Prachtig verpakte radio die haast ongrijpbaar alle mogelijke richtingen uitgaat. Radio die verbaast, verrast en tot reflectie beweegt.

Hoe belandt iemand als Melanie De Biasio in godsnaam op 809 in de ‘Classics’ 1000?

Rug aan rug met het onvolprezen Beep Beep Love nog wel. Is 2018 het jaar waarin we het dan eindelijk eens raken over het feit dat Gruppo Sportivo zo veel meer was dan enkel hofleverancier van oranje niemendalletjes?

Grandmaster Flash And The Furious Five komen langs.  Ze zakken van 746 naar 801, terwijl ze altijd minstens op 46 moeten eindigen. En het mag me dan wel triestig maken dat Elliott Smith ietwat beduusd staat te  wezen op 998. Maar misschien is dat wel de stek die bij hem past. Al dacht ik dat vorig jaar ook toen hij op 666 stond. Treffend, dacht ik toen.

Wat er ook van is: hij is er nog net bij en de klim naar de top kan beginnen, want ook Between The Bars moet altijd in de top 100 staan.

Om maar te zeggen, de Classics 1000 is tot vrijdag een feest. Echt wel.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Harry, gewoon Harry (Deel 16) (willekeurige variant op een parabel)

 

ambulance

Harry verblijft uiteindelijk drie weken in de kelder. Het hadden er twee kunnen zijn, maar net op het moment dat lege kasten en frigo’s hem onherroepelijk naar buiten zouden drijven, vindt hij nog ergens een zak linzen. Af en toe klimt Harry uit de kelder, om een portie linzen te koken en deze te verorberen met ketchup. Lekker is het niet, maar het houdt hem op de been en binnen.

En hoewel hij er vanuit gaat dat de zak linzen hem nog minstens twee weken in de kelder kan houden, lukt het hem na drie weken niet meer om de trap op te klauteren. Zijn voet staat gezwollen en trekt paars tot onder de knie. De alcohol verdooft, maar niet lang genoeg en lang niet genoeg. Elke beweging die hij maakt gaat gepaard met pijnscheuten tot recht in het hart.

Stil zitten is zowat het enige dat een beetje helpt. En dat doet hij dan ook. Hij zit stil, dicht genoeg bij de drank. Af en toe gaat hij liggen op de koude vloer. Tot het Harry gewoon niet meer lukt om recht te veren.  Koortsige en angstige dromen schudden hem met regelmaat van de klok wakker. Langzaam gaat het licht uit.

En dit verhaal had hier nu al ruw en triestig afgelopen kunnen zijn. Maar dat is naast Ward, de goedlachse wijkagent, gerekend. Hoewel nog frisjes voor de tijd van het jaar rijdt hij rond op de fiets in een blauw hemd met korte mouwen. Onder zijn wat groot ogende politiepet blijft het voorval met Harry door zijn hoofd spoken. Vandaag wordt het hem teveel en hij stuurt zijn fiets richting het huis van Harry.

Daar aangekomen oogt alles lieflijk en vredig. Maar het zint Ward niet. Het voelt niet goed. Hij wandelt in de tuin rond het huis en neemt alles in zich op. Het slagveld dat Ward in de keuken aantreft zint hem nog minder, en hij aarzelt geen seconde om met een steen het raam stuk te gooien en zich langs de achterdeur een weg naar binnen te banen.

“Harry! Harry! Harry?”

Harry geeft geen respons. De stank die Ward tegemoetkomt is misselijkmakend, en wordt sterker in de buurt van de kelder. De deur staat op een kier, en Ward geeft er een duw tegen. Beneden in de kelder ziet hij Harry liggen. Gekromd als een vraagteken, meer dood dan levend.

“Harry?”

Harry reageert niet en Ward belt de hulpdiensten: “Inspecteur Ward Ghijselinck hier. Zet er alsjeblief spoed achter!”

De stank van rottend vlaas en schrale wijnresten is niet te harden en doet Ward kokhalzen. Hij probeert het van zich af te schudden en baant zich een weg naar beneden.

In de verte komen sirenes dichterbij.

“Harry, hulp is onderweg. Ik blijf bij je.”

klik hier voor deel 17

terug naar deel 15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 15) (willekeurige variant op een parabel)

kelder

In het holst van de nacht klautert Harry de trap op. Hij heeft honger als een paard.

We kunnen wat volgt op verschillende manieren beschrijven. In uren. In promille. Harry is zo zat als een patat en heeft zich vast te houden aan de trapleuning. Hij weet dat hij achterover valt als hij loslaat. In liedjes. Honderd drieëntachtig liedjes wurmen zich een weg in het gehoor. Sommige zetten hem aan tot dansen. Andere zingt hij luidkeels mee. Naar nog andere luistert hij stil en weemoedig.

Misschien opteren we hier best voor een  beschrijving in euro’s. Hoewel. Alleen al de flessen Montrachet Grand Cru die Harry in zijn botten sloeg vertegenwoordigden een fortuin van verschillende duizenden euro’s. Zo ook verschillende flessen Roumier Musigny Grand Cru. Waardoor we ook bij deze wijze van beschrijven in benaderingen blijven steken.

Zo af en toe komt Harry naar boven. Eerst om de frigo leeg te roven. Nadien de diepvries. Nog later de eetwaren in blik en brik uit een kast in de berging. Dan gaat het telkens weer richting kelder, om er opnieuw een fortuin te zuipen. Hij schaamt zich daarover, en kriebelt op de kalender in de keuken: goedkope wijn kopen.

Later zal hij die zin proberen ontcijferen en begot niet meer weten wat daar staat en waar het kattengeschrift op slaat.

Eens ook de berging leeg getroost hij zich zelfs niet meer de moeite om naar boven te komen. En als de Ipod voor Old Red Eyes Is Back kiest drukt Harry op repeat en zingt hij uit volle borst mee. Urenlang. Hij beseft dat het zielig oogt, maar er is geen weg terug.

Ergens in zijn achterhoofd zeurt het. Zich bezuipen, zich haast letterlijk verzuipen in de kelder, het is geen afscheid dat bij hem past. Hij had zich zijn einde anders voorgesteld. Niet per se vrolijker, maar iets dat meer past bij de man die hij was. Hoe hij echter probeert, geen enkel vooruitzicht, geen enkele gedachte geven hem kracht om zich een weg uit de ellende te banen. Daarboven wacht hem niks.  Niks om naar uit te zien. Harry opent nog een fles. Vosne Romanée Premier Cru en zet ze gulzig aan zijn lippen, als een fles water na een lange fietstocht.

ga door naar deel 16

terug naar deel 14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 14) (willekeurige variant op een parabel)

kelder

Ward krijgt de keycard van de auto in zijn handen geduwd. Hij zal het schots en scheef achtergelaten vehikel later op de dag terugbrengen, en de keycard in de brievenbus droppen.

‘Nu doet hij het weer,’ denkt Harry, wanneer de wijkagent hem een knuffel geeft. Op een vreemde manier voelt het best goed aan. Ze spreken nog af dat Harry hem zal bellen wanneer hij klaar is om zich te herpakken.

“Gewoon bellen. Ward to the rescue!” Ward trekt zijn buik in en zet een hoge borst op wanneer hij dat lachend zegt.

Wankele en manke pasjes brengen Harry terug naar de keuken. En dan naar het medicijnkastje voor een pijnstiller of twee, drie.  Wankel wordt vast. En tegen de tijd dat Harry uit de douche stapt voelt hij zich herboren. Wat dan ook weer geen leven is in zijn toestand.

Harry laat per sms weten dat “door onvoorziene omstandigheden” de poetsvrouw de komende weken niet hoeft langs te komen, maar dat het geld wel op haar rekening overgeschreven zal worden. “Ik laat nog iets weten voor volgende maand. Groetjes, Harry.”

Harry drukt op de shuffle-toets van de zijn I-pod. The Pogues nemen alle twijfel weg: vandaag is heus niet de dag waarop het beter zal gaan.

Harry hoort de keycard van de auto in de brievenbus vallen. Hij stuurt een berichtje naar het nummer dat Ward daarnet achterliet. “Ontzettend bedankt!”

Nu alle plichtplegingen en risico’s van de baan zijn Harry trekt naar de kelder met een klapstoel, kussentje en enkele glazen onder de arm en in de handen. Hij verwacht er wel een tijdje te verblijven.

door naar deel 15

terug naar deel 13

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 13) (willekeurige variant op een parabel)

romance

Hélène ziet het anders: “De mooiste romances beginnen met hartstocht en ontembare, haast onbetamelijke verlangens. Toegeven, ze eindigen vaak slecht of ronduit dramatisch en abrupt. Maar geef me één voorbeeld van een romance die warm en welig tiert in de schaduw van leugens en valse beloftes.”

“Ik eerst, ik eerst.” Martine kent wel een voorbeeld: “De koning en de koningin!”

“Komaan zeg, mijn roze vibrator is minder houterig en heeft meer passie.”

“Kan goed zijn.” is Martine nogal stellig: “Maar die twee doen dat goed. Weet je nog hoe hij destijds onbeholpen en bepaald onbewogen aankondigde dat hij een vrouw had gevonden? Weet je nog hoe er geen spatje passie te bespeuren was. En kijk wat een sterk koppel ze nu geworden zijn. Ik wil maar zeggen: zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren.”

“Martine, hoor jezelf bezig.” onderbreekt Hélène met verveelde stem: “Zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren. Je leest teveel boekjes. Geeuw. Geeuw. Een ander voorbeeld graag. Niet van adel.”

Nu ze er zo over nadenken: ze kennen geen voorbeelden van sterke romances in de schaduw van een leugen.

Francine wil wel nog een gedachte delen: “Mijn batterijen zijn voortdurend leeg.”

“Wat?”

Francine spert de ogen enkele keren wijd open :”Je weet wel. We hadden het er net nog over.”

“Waarover?”

“Maar zeg, gaan jullie het me echt doen zeggen?”

“Ja, want je spreekt in raadsels!”

Verlegen breng ze een hand naar haar mond, om het geluid te dempen: “De batterijen van mijn vibrator.”

Gegiechel en schaterlach weerklinken rond de tafel.

“Mooie vriendinnen zijn jullie. Me eerst vuile dingen doen zeggen en me dan hartelijk uitlachen. Grappig, echt grappig.”

“Sorry. Echt sorry.”

Martine, Hélène en An willen zich herpakken, maar van zodra ze elkaar in de ogen kijken gaan ze weer schaterlachen.

“Ik wou alleen maar zeggen dat ook passie een vervaldatum heeft. Natuurlijk grijpt het je als een razende naar de keel. Natuurlijk zijn die avontuurtjes in elke hoek van de kamer bloedgeil. Maar zeg nu zelf, hoe lang duren ze? In elke verdomde hoek  sluimeren gewoonte en verveling.  Martine spreekt van een dorre woestijn. Wel ik ben een verkwikkende oase, maar niemand komt er zich nog laven.”

Het wordt even stil rond de tafel.

terug naar deel 12

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 12) (willekeurige variant op een parabel)

 

bullet-hole

Harry is ondertussen ook aan een kop koffie toe. Ward nog niet.

Uitermate bedachtzaam, met kleine zijwaartse passen en de rug tegen de muur  baant hij zich een weg doorheen het huis,  pistool strak in de aanslag.

“Clear,” roept hij, telkens nadat hij acrobatisch een deur voorbij rolt.

“Safe!”

Harry, die inmiddels is recht gekrabbeld, houdt hem hoofdschuddend in de gaten.

“Meen je dat nu echt, roep hij nu echt clear tegen zichzelf,” vraagt hij zich luidop af, terwijl hij enkele keren met de wijsvinger tegen de slaap tikt. Ward, die onraad meent te horen, maakt een vervaarlijke duikrol en vuurt een schot af in de richting van de stem die hij achter zich.

Harry is zo verbijsterd dat hij weinig anders kan dan stokstijf blijven staan en hopen op het beste. De kogel mist op een haar na zijn schouder en verdwijnt achter hem door een raam.

“Verdomme, Ward, ‘t is ik. Steek dat pistool weg voor er ongelukken van komen.”

“Gij zelf, verdomme, godverdomme! Wat is hier toch allemaal aan de hand? Zijn de gijzelnemers gevlucht?”

“Er is hier niks aan de hand! Er is hier niemand gevlucht. Er loopt hier wel ergens een halvegare, schietgrage agent rond. Ik weet niet wat hem bezielt heeft, maar hij schoot zopas nog het raam achter mij stuk!”

Het is met tegenzin dat Ward het pistool opbergt in de holster: “En toch klopt hier iets niet!”

“Koffietje?”

“God, ja, waarom niet?”

“Met een geut whisky?”

“Awel, ja, waarom niet!”

De kalmte van daarnet heeft plaats gemaakt voor trillende handen.

“Verdomme, Harry, wat is hier toch aan de hand? Je huis ligt er bij als een varkensstal. Je ziet er uit alsof je werd vertrappeld door een nijlpaard. Ik vond je wagen hier wat verderop: bloed aan het stuur en het portier nog open. ”

“Aja, dat is juist!”

Harry beseft hoe één en ander samengeteld wel wat verwarring kon veroorzaken. Hij verontschuldigt zich, en kijkt schaamtevol naar de grond.

“Ik heb een paar rotte dagen achter de rug, Ward.”

Ward pakt hem vast bij de schouders en zegt iets dat Harry terug aan het huilen brengt.

“Het is niet erg. Ik begrijp het. Kan het helpen als we samen de handen uit de mouwen steken en de boel hier wat opruimen? Laat wat licht binnen. Laat wat frisse lucht binnen. Probeer opnieuw. En weg met die drank.”

Ward graait de fles whisky van de keukentafel, haalt de kurk er af, een giet het goedje in de gootsteen. “Weg ermee!”

“Neen,” schreeuwt Harry uit:”dat is een fles van verschillende duizenden euro’s!”

Ward schrikt zich rot. En draait de fles zo vlug als maar kan terug rechtop. Hij ziet dat enkel de bodem nog goudgeel kleurt.

“In dat geval, sorry,” hij giet het laatste restje in zijn mond: “en gezondheid!”

Harry komt niet meer bij van het lachen.

“Ward, jongen, je bent toch uit speciaal hout gesneden, als ik dat zo mag zeggen.”

“Ik heb je daarnet bijna vermoord, dus je mag dat zo zeggen!”

“En, heb je toevallig zin om hier nog wat dingen stuk te schieten?”

“Ja, eigenlijk wel,” zegt Ward: “ik kan wel wat verstrooiing gebruiken.”

ga naar deel 13

terug naar deel 11

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 11) (willekeurige variant op een parabel)

 

 

barista

“Ja, slet gij!”

Mario, de barista, geeft met een korte knik te kennen dat hij weet wat hem te doen staan. Kaastaart brengen. En zo heeft Francine even de tijd om enige interesse te tonen in de avonturen van Hélène. Tegelijkertijd houdt ze Mario argwanend in de gaten, zodat ze kan ingrijpen als hij dreigt te vergeten.

“Explain yourself, woman. Je deed wat nu?”

Hélène leunt achterover en opent een knopje van haar blouse, want ze krijgt het er warm van. “Ik heb me voorgedaan als koopster, en ben naar het huis van de weduwnaar gaan kijken.”

“Aha, daar is de taart. Eindelijk!” Francine haakt, af en werp zich met bolle kaakjes op de kaastaart. De andere twee vriendinnen hebben wel nog oor naar de avonturen van Hélène.

“En, en, en?”

“Hij is zo knap. Er zijn geen woorden voor.”

“Ja, ja, knap in de portemonnee,” stelt Martine vast. An treedt haar bij. Francine kan niet meer volgen, wegens gewillig ten prooi aan de taart: “Hemels!”

“Neen, gewoon echt knap,” verdedigt Hélène zich: “En inderdaad hemels ook, mysterieus, diep, getekend, anders dan die eeuwige klaplopers die ik eerder had,” ze zoekt verder naar woorden:” Stijlvol, zelfs gewoon in kamerjas.”

“Hola, was het al van dat?”

“Amaai, Hélène, je laat er ook geen gras over groeien. Goed zo, meisje!”

Hélène wuift de aantijgingen weg: “Neen, hoor, zo ging het niet. Hij deed open in kamerjas. Maar toegegeven, hij had best iets mogen proberen. Hij maakte me meteen boterzacht.”

“En nu?”

“Tja, nu niks. Wat kan ik zeggen? Dat ik daar onder een vals voorwendsel was?”

“Bel hem!”

“Ik durf niet.”

“Maar bijna alle goeie romances starten met leugens en valse beloftes!”

klik hier voor deel 12

terug naar deel 10