Groot Feest bij Magda in Petegem (22 april 18:00 tot 23 april om 7:00) Budget: Voor 15 euro zijt ge bij Magda al redelijk zat! Enkele belangrijke medelingen vooraf.

magda1

Morgen is het eindelijk zover. Onze stiekeme bron bij het onvolprezen politiekorps van Wortegem-Petegem verwacht een ware volkstoeloop.  Naar schatting 5000 feestneuzen worden verwacht op het groot feest 40 jaar café Oud Gemeentehuis bij Magda en Bernard. Vanzelfsprekend zijn drank, spijs en plezier verzekerd. Het was in de lange geschiedenis van dit legendarische café nooit anders.

Voor geen kleintje vervaard bood Filip Watteeuw, het briljante brein achter het Gentse circulatieplan, deze week vriendelijk zijn diensten aan om één en ander mobiliteitsgewijs in goede banen te komen leiden.

De eigengereide burgemeester van Wortegem-Petegem, ging niet in op het aanbod van de hulpvaardige Gentse schepen en vroeg zich, nog steeds volgens onze bron bij de politie, luidop af: ‘wat kan dat groen gespuis ons hier komen leren, misschien?’

In blinde kolerieke razernij onstoken voegde hij er aan toe: ‘Over mijn lijk dat die betweter ons hier met zijn pseudowetenschappelijke onderbouwingen komt wijsmaken dat we onze prachtig glooiende akkers terug moeten gaan  bewerken met paard en kar!’

Vervolgens streek hij over zijn stoppelbaard, om zijn kalmte terug te vinden, en wees hij er fijntjes op dat het gemeentebestuur voor de groendienst net nieuwe grasmachines op naft heeft gekocht en dat hij de zeis enkel nog uit de gemeenteschuur haalt om dat groen stuk vergif eigenhandig uit zijn zijn dorp te verjagen!

De burgemeester laat ook weten dat Petegemplein voor alle verkeer wordt afgesloten tijdens de feestelijkheden, en dat het een goed idee kan zijn om met de fiets te komen.

Weetjes: 

Over Gent gesproken. Wist u dat in de schaduw van de kerk gelegen, Magda en Bernard al 40 jaar hun gasten verwelkomen aan de meest democratische prijzen van het land. Voor de prijs van een pintje bij Magda kan je in Gent, behalve een -welliswaar heerlijk- Turks brood ofte pide, niks meer kopen. Voor de prijs van een genereuze whiskey bij Magda in Wortegem-Petegem krijg je in Gent amper nog een pintje!

Over de schaduw van de kerk gesproken. Wist u dat Café Oud gemeentehuis vroeger op de pelgrimsroute naar Compostella lag. Binnengelokt door de oogverblindende charme van Magda, in een wereld van eeuwigdurende cirkelredeneringen en ontdaan van de lineaire noties van tijd en ruimte -de joods-christelijke traditie ons zo eigen- beslisten al te veel pelgrims om hun tocht naar de verlossing dan toch maar niet verder te zetten. Hun leven kreeg plots weer zin daar in Wortegem-Petegem. Kerkelijke autoriteiten zagen zich hierdoor op de langen duur genoodzaakt om de weg naar Compostella in een grote bocht rond Wortegem-Petegem te leggen. 

Kwatongen beweren dat er in die veertig jaar bij Bernard en Magda nogal wat huwelijken op de klippen liepen. Euh, dat is waar. Er is geen ontkennen aan. Er werden in de loop der jaren nogal wat valiezen afgezet voor de deur bij Magda. Meestal zonder er veel woorden aan vuil te maken. Heel soms met een scheldtirade erbovenop. Af en toe met een briefje op de valies gespeld:’trek uw plan, gij lekijke kust-mijn-kloten.’ Maar we moeten hier durven stellen dat er sprake is van minstens een kosmisch evenwicht, daar evenveel koppeltjes -al dan niet stiekem en/of  met behulp van liefdevol gekrabbel op een Romy bierkaartje – elkaar vonden bij Magda.

Over elkaar lelijke kust-mijn-kloten noemen gesproken. Net zoals pirobak blijkt het een typisch Wortegem-Petegemse traditie te zijn. Gesprekken met UNESCO zijn onder leiding van de burgemeester momenteel lopende. Doel is om beiden eindelijk te erkennen als werelderfgoed.

Terug naar de feestelijkheden. Kadotips voor veertig jaar Magda en Bernard:

Gevraagd naar wat ze graag als geschenk wil, vernoemt Magda een DJ-set van Discobar Bizar vreemd genoeg niet.

Wel wil ze graag: een verassingsoptreden van Mario Franco (‘diene ga nogal eens doorbreken in Amerika’), een verrassingsbezoek van Mario De Clercq (‘da was tenminste nog ne keer ne coureur), en een dikke vette cheque van Willy Naessens (‘wa goent’ tjij anders nog doen me al zijn geld!). Tot slot laat ze weten dat ook De Croo een tuil bloemen mag komen brengen (‘Herman, niet dienen kleine De Croo’)

Mededeling van Magda:

Magda heeft ons ook gevraagd om jullie te vragen om haar gerust te laten over de prachtige jukebox achteraan in het café. Deze staat niet te koop en werd al toegezegd aan Discobar Bizar! Om jullie dat voor eens en voor altijd duidelijk te maken zal ze morgen tijdens de feestelijkheden het stopcontact van de jukebox, dat ze destijds onder toezicht van SABAM moest doorknippen, plechtig aan een medewerker van Discobar Bizar overhandigen.

Nog snel even een spijtig voorval rechtzetten:

Fotoshop-piraten, zeg maar gewoon tactloze onverlaten, vonden het nodig om op de uitnodiging (zie foto bovenaan) de verwijzingen naar Discobar Bizar weg te fotoshoppen. We vinden het echter belangrijk Magda te bedanken: omdat ze destijds het eerste officiele Bizar supporterslokaal was, alwaar een mens voor de luttele som van 10 franken lid kon worden van de grote Discobar Bizar familie. Magda verkocht in de loop der jaren maar liefst 877 Bizar lidkaarten. Het lijkt ons dan ook niet meer dan gepast dat we de originele foto nog eens toevoegen onderaan deze feestelijke berichtigvingen. Magda, bedankt!

Magda

Groot Feest bij Magda in Petegem

22 april om 18:00 tot 23 april om 7:00

Petegemplein, 9790 Wortegem-Petegem, België

Advertisements

Zaterdagblues: bieden op herinneringen

 bassie__adriaanIkke, Jan Loic ‘d Alosta van Discobar Bizar, zit met een enorme leegte. En ik heb urenlang getwijfeld over deze post en de bijbehorende vraag. Want het is onkies wat ik van jullie ga vragen. Ongehoord en misschien een tikkeltje wereldvreemd. Maar doe ik het niet dan blijf ik achter met een gapende leegte. Voor eeuwig en altijd speelbal van dat ene verlangen.

Het zit namelijk zo.

De vraag is misschien onkies, omdat ik in een landje leef waar elke dag, dag na dag, mensen sterven van armoede. Je zou dat op het eerste zicht niet zo zeggen. We steken dat wel goed weg allemaal. Want armoede is een beschamende bezigheid.  Slechts zelden zie je dan ook een uitgemergeld lichaam op de rand van de straat. Hier zie je vooral opgeleefde lichamen. Soms wat opgezwollen ogend door een onevenwichtig dieet. En slechts sporadisch ter plekke doodvallend van honger.

Het sterven gebeurt subtieler en met het stempel van een natuulijke dood. En inderdaad, als je er eens over nadenkt, je sterft een heel erg natuurlijke dood als je niet langer beroep kunt doen op essentiële gezondheidszorg. Een beetje sneller dan voorzien misschien, maar al met al behoorlijk naturel. Je sterft een natuurlijke dood als de schimmels op de muren van een onderkomen en krakkemikkig huis zich stiekem een weg banen naar je longen.

Ik wil maar zeggen. Er zijn leegtes en leegtes. En het hebben over mijn ogenschijnlijk oppervlakkig gemis : het zou niet mogen. Echt, het zou echt niet mogen zijn.

Of wel? Waarom zou het echt niet mogen zijn in een land dat bij monde van de minister heeft beslist dat  armoede en bittere ellende iets is dat je over jezelf afroept? Zelfs onze minister van armoede is in de echte zin van het woord een minister van armoede en zegt het zonder veel schroom of tegenkanting zo ongeveer letterlijk .“We zijn een land van kansen die je moet grijpen, en grijp je die niet: eigen schuld dikke bult. Nana nana nena!”

En dat die kansen naarmate je afdaalt op de maatschappelijke ladder wel heel erg schaars worden en heel diep onder de grond verborgen lijken te liggen, dat lijkt een bijkomstigheid die er verder weinig toe doet. Niet? Het maakt de schattenjacht en de zoektocht naar een menswaardig bestaan alleen maar spannender. De inzet hoger. Kortom: we moeten daar niet dom over doen: ‘t Is toch tof, dat voortdurende spitten, ploeteren en ploegen in een aftands en uitgewoond lijf, als je er met de juiste ingesteldheid aan begint.  Deprivation Island.

Ik wou maar aantonen dat ik het misschien wel mag hebben over mijn leegte .Wat zou ik me nog langer schamen over enige luxe? Ge moest eens weten weten hoe moeilijk het soms wel is dat bevoorrechte leventje dat ik mag leven.

Zonder schroom over naar die leegte dus. Tot vrijdag wist ik zelfs niet eens dat ze er was. Ik rommelde maar wat aan. Zalig onwetend. Maar als een razende graafmachine kwam het dus binnen, dat  verlangen, dat er misschien onderbewust al langer was, maar nu plots een bestemming kreeg. Een doel.

Bassie en Adriaan, mijn goedlachse vrienden van toen, zomaar te koop op het internet: hun auto en caravan. 

En bang, ik wist het meteen : die moet ik hebben. Ik moet en zal die hebben. Ze mogen bieden wat ze willen, ik bied meer. Mijn god ik bied meer en meer en meer. En als het moet nog een beetje meer. Alleen zo krijg ik deze leegte gevuld.

‘t Is dat ik wou vragen aan jullie: stop, alsjeblief, met bieden, want ik bied meer.

En denk vooral niet dat ik een lichtzinnig onmens ben, denk nu niet dat gedachte om het geld aan de armen te doneren heus niet even door mijn hoofd flitste. Een volle seconde ofzo speelde ik met die gedachte, en toen stapte ik er snel van af, want, zeg nu zelf die armen ook: ze hebben al zoveel kansen niet gegrepen. Waarom zou het deze keer anders zijn?

Ik voel gewoon dat ik niet meer leeg zal zijn met die auto en die caravan van Bassie en Adriaan, maar was toch ook al aan het denken -vooruitziend als ik ben-dat ik me misschien beter nu al te wapenen heb voor eventuele nieuwe leegtes. Vandaar, geven jullie me een seintje als jullie volgende items ergens te koop zien?

In volgorde van potentiële leegte:

1) De boksring van de grote Meneer Kaktus

2) Het ei van Mork en Mindy (liefst met intact ruimtepak)

3) De Freggelgrot

4) Het kasteel van Liegebeest

En vergeet niet: de kansen liggen voor het grijpen, maar van mij mag je gerust beginnen met deze kans om mij blij te maken. Onzen-Lieven-Heer zal het jullie lonen.