Shakespeare controversy: Why I need to be a Stratfordian against all odds.

shakespeare

A recent visit to the Pupop Globe in Sydney revived my interest in the sheer genius playwright: William Shakespeare. And in pursuing that interest I only just recently became aware of the so-called Shakespeare authorship question or controversy.

An ongoing debat on who wrote Shakespeare. The man from Stratford-upon-Avon or someone else. Someone smarter, someone more erudite, someone more educated. Not that one of my English teachers ever bothered to point out that many a question had been raised about the authorship . I guess they were Stratfordians, firm believers in the  son of illiterate parents.

Surely they couldn’t have been Anti-Stratfordians, Baconians, Oxfordians, or any other ian, or they would at least have raised the Shakespeare authorship question as an afterthought.

Fairly new to that question I have already come to believe that the Oxfordians make a most compelling case. Although there remains a lot to be said for Bacon and Christopher Marlowe  as well as possible authorship candidates. A smart Stratfordian  should at the very least admit that William Shakespeare must have had a few collaborators with whom he wrote so many wonderful things, collaborators that nurtured his talent. Connoisseurs that recognized William Shakespeare had what it took to become larger than life. Maybe even someone who understood what he dreamed up  and wrote it down .

But I’m not a smart Stratfordian. I’m just me.

And let’s face it, reflecting on the evidence, however well presented and argumented, all the Anti-Stratfordians have only one thing in common: they desperately want to prove to the world that a man from humble beginnings and little education could never have written Shakespeare. No way!  It is the backbone of their arguments. Such genius must have sprouted from the brilliant mind of someone more upper class, someone more aristocratic. At the very least someone highly educated.

And me being just me, and contrary to the evidence, I’m just gonna keep believing that the son of a glover from Stratford-upon-Avon was indeed capable beautiful things.

And maybe, looking back on things, that is the reason why my English teachers never talked about the controversy in the classroom: they just wanted us to believe that each and every one of us was capable of  extraordinary things,  no matter who we were or where we came from.

 

 

 

 

 

 

 

Genieten van de Classics 1000 (tot vrijdag toch)

radio 1 Classics 1000

Bekijk hier de lijst. Ik zat er toch een paar keer naast.

We weten inmiddels hoe het gaat. Zaterdag al moeten we een week muzikale hemel bekopen met de een soortement van decibel-hel. Als vanouds zal de top 100 saai en bijzonder voorspelbaar zijn. Er enkel op gericht om de verkoop van de cd het allerbeste uit de classics 1000 kracht bij te zetten, onder het mom van democratie en betrokkenheid.

En je hoort me zeker niet zeggen dat die top 100 boordevol slechte muziek zit. Verre van. Maar de hemeltergende voorspelbaarheid maakt me gewoon hoorndol. Natuurlijk eindigt Stairway Heaven ook dit jaar op 1. Heroes zakt, onterecht, naar plaats 6 of 7, wegens dat de  veelzijdige schepper ervan inmiddels alweer even dood is. Bruce Springsteen duikt met sjofel ruitjeshemd terug in de top 5.

Maar zie, ik zoek nu spijkers op laag water. En ik ga hier schaamteloos en lomp voorbij aan het feest dat de classics 1000 tot vrijdag zal zijn. Een ronduit zalige eclectische notenorgie. Prachtig verpakte radio die haast ongrijpbaar alle mogelijke richtingen uitgaat. Radio die verbaast, verrast en tot reflectie beweegt.

Hoe belandt iemand als Melanie De Biasio in godsnaam op 809 in de ‘Classics’ 1000?

Rug aan rug met het onvolprezen Beep Beep Love nog wel. Is 2018 het jaar waarin we het dan eindelijk eens raken over het feit dat Gruppo Sportivo zo veel meer was dan enkel hofleverancier van oranje niemendalletjes?

Grandmaster Flash And The Furious Five komen langs.  Ze zakken van 746 naar 801, terwijl ze altijd minstens op 46 moeten eindigen. En het mag me dan wel triestig maken dat Elliott Smith ietwat beduusd staat te  wezen op 998. Maar misschien is dat wel de stek die bij hem past. Al dacht ik dat vorig jaar ook toen hij op 666 stond. Treffend, dacht ik toen.

Wat er ook van is: hij is er nog net bij en de klim naar de top kan beginnen, want ook Between The Bars moet altijd in de top 100 staan.

Om maar te zeggen, de Classics 1000 is tot vrijdag een feest. Echt wel.

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 1) (willekeurige variant op een parabel)

park

Harry zit gewoon wat te zitten op een bank in het park. Hij is niet oud, maar oogt het wel. Hij zit daar  vaker op dat bankje gewoon wat te zitten.

Niet dat hij daar graag zit, maar de plek staat hem goed. Elke dag hier lijkt op foto van de dag ervoor met voorbijglijdende seizoenen als achtergrond. Harry denkt daar even over na, en vraagt zich af of hij daar vroeger niet vaker had moeten zitten om de tijd te bezweren. Wat meer in balans met de dingen.

Naast hem op de bank: een plastic zak van kantoorwaren Buro-Verso, alwaar een mens  moet zijn voor kwaliteit en voor service. Het staat zo op de zak en het is waar. Gustaaf,  steevast met leesbril op het puntje van zijn neus, net zoals zijn vader daarvoor en die zijn vader daarvoor, weet altijd precies wat een mens zoekt. In de zak zitten een nietjespistool en een lamineermachine, precies wat Harry zocht.

Harry graait in de zak en bekijkt de rekening. 

Kantoorartikel divers 19,99 euro.

Kantoorartikel divers: 60,49.

Totaal: 80,48.

‘Dat valt nogal mee,’ denkt Harry, en hij vouwt de rekening op zodat deze in zijn portefeuille past.

Harry glimlacht wanneer hij zijn cognac-kleurige portefeuille opent. Vanachter een plastic raampje kijken zoonlief Tim en vrouwlief Samia hem in de ogen. Tussen hen in maakt Max, met een stok in zijn mond, speelse sprongetjes op zijn achterste poten.

“Dag meneer,” groet iemand vanonder een gedeukte hoed. De kraag opgetrokken tegen de gure wind. Een andere sombere ziel heeft ook de weg gevonden naar deze verloren uithoek van het park . Het gebeurt nog dat mensen dwalen.

Zeg maar gewoon Harry,‘ denkt Harry.

Hij pakt de plastic zak op zijn schoot, en blijft nog even zitten alsof hij moed bijeenraapt. Ten lange leste jagen de kil hijgende wind en ijskoude klompvoeten hem  naar huis.

Thuis slaat Harry zichzelf tegen het voorhoofd, en hij zet de zak neer op de keukentafel. Op de kalender schrijft hij in het vakje voor morgen: Niet vergeten! Nietjes kopen en lamineerhoezen. A4.

Hoe kan ik zo vergeetachtig zijn,’ vraagt hij zich af.

Harry eet een boterham met kaas. De tafel lijkt ellendig groot. Hij kijkt wat televisie en gaat slapen. Ook het bed lijkt ellendig groot. De gang eindeloos. Het plafond veel te hoog.

klik hier voor deel 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Science Refuted

Krant, Lezen, Informatie, Nieuws

 

He folded news and reading glasses

Tidy  and neat

And pretty damn sure

That they had kissed before.

In this universe that shouldn’t exist

He had felt Helena’s lips.

 

Tired he leaned back

Trying to grasp the math

Na,’ he said:

Believing we did once met

Is by far the safer bet.’

 

He closed his eyes

And  wished some more

As he had done squared times before.

 

 

 

 

 

 

 

Gordon Downie

 

 

 

 

 

 

picture: wikipedia

I was  a very young boy, when  I figured I was old enough to run away from home and hitchhike my way through Belgium and France. All the way to Orange. Just to see a Cure concert I felt  I had to see. And when I came back I told everybody how very sorry I was. But I wasn’t. I just did what I had to do to get the smallest punishment a teenager can hope to get for a 6 day disappearing act and the  adventure of a lifetime.

It was my older brother who infected me with The Cure. Truth be told, he infected me with a lot of things black. From a gay uncle I inherited my love for Italo Disco. From my parents Neil Diamond. From others The Clash. Someone threw Big Country and Simple Minds in the eclectic pond.

Later in life I tried hard to stay young. And all too often I found myself at concerts where I didn’t belong (anymore), or buying records that didn’t suit me (anymore).

Actually, the window of opportunity one gets to call a band , artist or writer his own is quite small.

Only the short years between trying to be old and trying to stay young are truly your own, and yours for the taking. Those wonderful years when everything, even love, feels just about right. Those years when you are confident enough to known that you can become the person you want to be.

Those years when you are stupid enough to think that you will never get another chance to see the Rolling Stones. And your friends think exactly the same. So of you go. Perfectly aware of the fact  that you should spend the little money you have on other things, like paying the rent. But then again, the Voodoo Lounge Tour ’94-’95 isn’t going to last forever and one has to have his priorities in order.

A sunlit festival ground tells you that you made the right decision. More than enough time to worry about the rent after the weekend. So you get another beer, and whilst you are waiting for it Tragically Hip gets on the stage and plays like they are headlining. Only the daylight gives them away. And by the time they start playing their second song, you just know you have to get back in front of the stage. Forget about the beer.

And you wonder what you were thinking when you didn’t pay attention to this band in years before. And you wonder about the movements the singer makes on stage. And you know that you have found something of your own, something special something different. And whilst the Rolling Stones are playing you spend all your money in a tiny boot with cool Hip things.

You know that Tragically Hip is your favorite band from now on. You just know that they will be with you the rest of your life.

They have been ever since. And even with Gordon gone they will be in times to come. No matter how many times my wife warns me not to wear that worn out Day For Night t-shirt ever again. I’m proud to show this bearded and trimmed world that I am and will forever be the right kind of Hipster.

Feliz Navidad 2032 (dutch version)

happiness-2481808_1920

Kerstavond 

Nergens bijzonder, ergens in Spanje

Elke kamer opgemaakt met franje

Gevuld met kleurrijke warmte

 

Buiten spoelt de fijnste regen

Restanten van de dag.

En in een donkere hoek

Zit Señor Rajoy

Zinnen wat zoek

Alleen, zoals hij dat nu al jaren doet

 

‘Misschien dat er vandaag nog iemand komt’

 

Maar de zusters weten beter

De verpleegsters weten beter

En de bewoners weten het helemaal zeker:

 

Hij die met stalen tucht zijn kinderen sloeg,

Voor het stelen van ocharme een koek,

Krijgt hier op het eind nog maar zelden bezoek

 

Zo gaat het steeds, en zo is het best goed