Science Refuted

Krant, Lezen, Informatie, Nieuws

 

He folded news and reading glasses

Tidy  and neat

And pretty damn sure

That they had kissed before.

In this universe that shouldn’t exist

He had felt Helena’s lips.

 

Tired he leaned back

Trying to grasp the math

Na,’ he said:

Believing we did once met

Is by far the safer bet.’

 

He closed his eyes

And  wished some more

As he had done squared times before.

 

 

 

 

 

 

 

William Topaz McGonagall, worst poet ever.

William McGonagall.jpg picture source wikipedia 

Lately I’ve been doing some thinking. I tend to think a lot. It’s what I do. And since you stumbled upon this page, maybe you do to. It really doesn’t matter actually, how you ended up here.

But a question remains lingering in the back of my mind. How did this man ended up as the worst poet ever, and was he really?

And let the rich be kind to the poor,
And think of the hardships they do endure,
Who are neither clothed nor fed,
And Many without a blanket to their bed.

Surely you can detect some bruteness in what you just read, but is it really that bad?

Should we not look back on this writer as misunderstood? Or maybe his time ahead?

A visionary relating to past, present and future with heavy heart and some victorian melancholy, but above all a gentle soul in a world that couldn’t care less.

‘His clothes were thin and he was nearly frozen with cold,
And wholly starving with hunger, a pitiful sight to behold.’

The above  lines from this Christmas long gone seem familiar, don’t they? Remember them Christmas to come.

 

http://www.mcgonagall-online.org.uk/life

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Feliz Navidad 2032 (dutch version)

happiness-2481808_1920

Kerstavond 

Nergens bijzonder, ergens in Spanje

Elke kamer opgemaakt met franje

Gevuld met kleurrijke warmte

 

Buiten spoelt de fijnste regen

Restanten van de dag.

En in een donkere hoek

Zit Señor Rajoy

Zinnen wat zoek

Alleen, zoals hij dat nu al jaren doet

 

‘Misschien dat er vandaag nog iemand komt’

 

Maar de zusters weten beter

De verpleegsters weten beter

En de bewoners weten het helemaal zeker:

 

Hij die met stalen tucht zijn kinderen sloeg,

Voor het stelen van ocharme een koek,

Krijgt hier op het eind nog maar zelden bezoek

 

Zo gaat het steeds, en zo is het best goed

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Feliz Navidad 2032

happiness-2481808_1920

Christmas Eve 2032

Somewhere in Spain

The room is warm

With colorful light

And chants of joy

 

Outside the faintest of rain

Clears what’s left of the day.

But out of sight

In a gloomy corner

Sits daddy Rajoy

 

Allone in his typical way

Chrestfallen

Trying to remember

Trying to forget

Why no visitor came in just yet

 

Why, why, why!

I did no harm.

 

Still

The nurses know

And the caretakers know

And all the elderly know

 

Fathers who beat up their kids

For no good reason at all

Always end up all alone

Somewhere in a dreary corner

Of the retirement home

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De boomerang  Eene vertelling over de kracht van verandering)

sigfried

Siegfried Th. H. Bracke zag eens mandaten hangen,

als pruimen o zo groot.

‘t Scheen, dat Siegfried wou gaan stoken,

schoon Telenet ‘t hem verbood.

Hier is, zei hij, noch de burger ,

noch het weverke, die het ziet:

Aan een boom, zo vol geladen,

mist men vijf, zes postjes niet.

 

Maar ik wil gehoorzaam wezen,

en niet plukken: ik loop heen.

Zou ik, om een hand vol postjes,

smeerlap wezen? Neen.

Liever zwijg’k als vermoord,

want kheb zelve boter op het hoofd.

 

Voord ging Sigfried: maar het weverke,

die hem stil beluisterd had,

Kwam hem in het loopen tegen

voor aan op het middelpad.

 

Kom Sigfried, zei ‘t weverke,

kom mijn kleine postjesdief!

Nu zal ik met een boomerang gooien;

want ook ik heb die mandaatjes lief.

Daar op ging de boemerang dwars door’t bladerdek.

En Sigfried merkte te laat op

dat de boomerang neerwaarts keerde,

pardoes, zo op zijn eigen kop

Sigfried liep dan snel heen in galop.

Staart tussen de benen, armen lafhartig rond zijn kop.

 

En zo is het gekomen het dat in die mooie stad waar Siegfriedje beweerde te wonen

Men na de verkiezing van dat zure ventje niks meer heeft vernomen.

(vrij naar Hieronymus van Alphen)