Nacht van de dictatuur

nacht van
Deelnemen aan schrijfwedstrijden, het heeft vaak iets routineus. Warm noch koud word je, wanneer je -de schouders ophalend- via een obligaat mailtje te horen krijgt dat je er wel of niet bij bent.
Slechts voor een handvol wedstrijden ligt dat anders. Een paar van die wedstrijden wil je echt winnen, al was het maar omdat het niveau jaar na jaar heel hoog is. En omdat je moet vaststellen dat uiteindelijke winnaars en finalisten het echt wel een pak beter dan jezelf hadden gedaan. Het overkomt je niet vaak, maar stiekem ben je dan een beetje jaloers op het talent van anderen.
De speech battle van deBuren is zo een wedstrijd die ik echt wel eens een keer wil gaan winnen.
Maar, U hoort me komen, ook bij deze editie ging was er geen lievemoederen aan en ging ik er helemaal kansloos bij de schifting al uit.
https://www.deburen.eu/magazine/2237/speech-battle
Laat het dan precies deze wedstrijden zijn die je motiveren, ook al weet je inmiddels maar al te goed dat je het nooit zal halen, om toch verder te doen en die pen (nog) niet aan de spreekwoordelijke wilgen te hangen.
Hieronder mijn bijdrage voor 2018, inclusief de schrijffouten (uitslag: niet geselecteerd).
Opdracht: Ga op zoek naar de autocraat in jezelf en schrijf een vlammende speech voor een dictator!

 

Kameraden, landgenoten, lotgenoten,

We leven nog.

Welja. Tot spijt van wie het benijdt: we leven nog! (Ernstig)

Weinigen gaven ons nog maar een schijn van een kans, vijf jaar geleden, toen ons geliefde land op intensieve zorgen lag. Op sterven na dood. Geketend aan een toxisch infuus van schuld en groei, hervormen en saneren, produceren en consumeren.

En ik weet al te goed dat de wereld meekijkt over onze schouders vandaag. Hoopvol naar men zegt.

Maar, kameraden, vraag mij geen woorden van verzoening op deze historische dag.

Want waar waren ze toen ons land op sterven lag? Ons arme land. Ons mooie land. Ons zieke land. Reikten ze ons toen een helpende hand? Hebben ze ons dan hoop gebracht? Hebben ze ons met hulp en medicijnen bedacht?

Hebben ze ons zacht te slapen gekust voor de  donkere en koortsige nacht?Hielden ze trouw de wacht?

Niets van dat. Onverschillig en koud keerden ze hun blik van ons af. Met een verstikkend kussen van onzinnige sancties en belachelijke resoluties hebben ze Burenië haast versmacht. De kille euthanasie van ons zelfbeschikkingsrecht.

En wat met de man die nu luidkeels democratie predikt? Democratie, nota bene, net die ene waarde waar hij alleen bij verkiezingen oren naar had. Zet alsjeblief die plaat toch af! Dat liedje klinkt zo stillaan afgezaagd: die waarden van de verlichting als aflaat voor onrecht en ongelijkheid, als uitvlucht voor onderdrukking en haat.  

Hij die als een bezeten heiden stond te dansen op ons graf, waar is hij nu, onze Calimero in vrijwillig ballingschap? Juist ja, hij verdween als een dief in de nacht.

En waar is zijn franke luitenant? Neen, kameraden, ook hij heeft ons geen bloemen of een fruitschaal met druiven gebracht.

Ergens verscholen in het buitenland schreeuwen ze nu moord en brand, maar hoe kunnen we ooit vergeten dat ze hielden van slechts de helft van dit land?

De helft, en dan nog halfslachtig, beledigend en verre van onvoorwaardelijk.

Kameraden,  we mogen niet vergeten dat vijf jaar geleden, hier, in dit land, ziek zijn een criminele daad was. We kunnen niet vergeten dat werkloosheid in hun kortzichtige denken een keuze was. Ouderdom was overlast! Een erg onwelkome gast. Een kost op hun misselijk makende balans. Zand in het raderwerk van de dolgedraaide economische mallemolen.

WIJ willen dat niet vergeten.

En WIJ zijn ook niet vergeten hoe de zwakkere medemens in hun gulzige ogen ronduit vervelend en overbodig was. Waardeloos. Ballast.

En wat gezegd van hun zogenaamd hoogste goed, de vrije meningsuiting, waar ze warm en bevlogen de mond van vol hebben? Wel, WIJ zijn niet vergeten dat ze er alleen was voor wie hun onverdraagzame woorden sprak.

Freedom of speech voor xenofobe papegaaien!

(Kijk eens aan: een tweet voor de internationale gemeenschap.) (lacht)

Vijf jaar geleden werd elk van jullie nog gewikt en gewogen op een schaal van perpetuele onbalans, heen en weer geslingerd tussen de rechts- liberale waanzin en de economische waan van de dag.

Vandaag wordt elk van jullie naar waarde geschat. Niet langer herleid tot slaven van het bruto nationaal product, maar pioniers en trotse makers van ons bruto nationaal geluk.

Vandaag vieren we feest, maar ik sta hier niet om de waarheid te verhullen of om bellen te blazen.

De revolutie was makkelijk. Een  krachttoer van een ontketend volk dat al te lang op verandering had gewacht. De jaren die voor ons liggen worden dat zeker niet.

Want blijkbaar moet een land dat het boetekleed afgooit keihard en meedogenloos worden gestraft.

En ik geloof echt niet dat iemand Twitter, Facebook, Google of Yahoo heeft gemist. Echt  niet. Niet echt.

In plaatst van ons blauw te betalen om de Tesla op te laden hebben we gewandeld en gefietst. We hebben het koud gehad, maar weten beter dan voorheen wat warmte is.

Echter,  in dit land met mensen van vlees en bloed laten sommige tekorten zich stilaan voelen. De vruchten van dit vrijgevige land stapelen zich op in onze schuren, maar onze dokters hebben medicijnen te kort.

En zelf nog wat wankel op onze benen weten we hoe belangrijk dat is.

Kameraden, de internationale gemeenschap, wat een mooie omschrijving voor dat zootje ongeregeld, vraagt tegenwoordig nogal wat van het land dat ze vijf jaar geleden koudweg in de steek lieten.

Vrije verkiezingen. De onvoorwaardelijke teruggave van de strategische kernwapens. Hun lijstje is ridicuul en blijkt eindeloos lang. Ik zeg willekeurig zomaar wat. Mijn ontslag (lacht).

U hoorde dat goed: ze vragen me onomwonden om jullie in de steek te laten. (Lacht)

Jazeker, immer schaamteloos durven ze dat.

Wel, ze kunnen me wat. Alsof ik dat zomaar kan, alsof ik kan verzaken aan dit mooie land.

De rest van het lijstje kunnen ze krijgen.

In ruil voor humanitaire hulp, in ruil voor medicijnen, in ruil voor elektriciteit en gas.

Het is zo simpel als dat.

Maar geenszins, en nooit of te nimmer, eerder dan dat.

(Pauze)

Kameraden, we hoeven er niet flauw over te doen: de taart die we vandaag aansnijden had best wat groter gekund. Maar anders dan vroeger is er voor iedereen een stuk. En de feestdis met brood, boter en soep mocht gerust wat rijker gevuld. Maar anders dan vroeger is het jullie van harte gegund!

En samen maken we de komende jaren van Burenië een land dat niet alleen overleeft, maar een land dat opleeft en herleeft.

Een land dat geeft om elkeen die er leeft.

LEVE BURENIE, LEVE BURENIE, LEVE BURENIE! (Vuist in de lucht!)

LEVE BURENIE, LEVE BURENIE, LEVE BURENIE!

Advertisements