#Onaantastbaar #Anoniempje

powf16kapow

Hebt u dat ook? U wil niets liever dan de krant opzij leggen, radio en televisie uit. Karaktermoorden en modder gooien gaan op den deur ook danig vervelen. Hoe vermakelijk  één en ander ook in scene wordt gezet, de manier waarop vandaag aan politiek wordt gedaan hangt u hartsgrondig de keel uit.

Hebt u dat ook, dat het u gewoon niet lukt om het schouwspel te laten voor wat het is  en de spelers de rug toe te keren. Hebt u dat ook,  dat de drang om met wijd opengesperde ogen en hoofdschuddend te kijken naar de tragedie groter is dan de nood om na te denken over het huidige democratisch deficit?

Mij lukt het niet. Ik probeer het wel, ik probeer hard en oprecht om ontzettend kwaad en verontwaardigd te zijn, maar ik kom er niet toe. Woede ruimt baan voor schouderophalende gelatenheid, verregaande onverschilligheid.

Daarnet nog waait hier een flard radio binnen, enkele zinnen politieke duiding. Onze  staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) laat de luisteraar weten, bijna als bijgedachte, dat alle verkiezingen in Europa naar rechts gaan.

Nu ben ik er nogal zeker van dat hij zichzelf liever niet bij links rekent wegens een historische en diepgewortelde afkeer voor dat gespuis. En toch zegt hij dat. Zomaar. Haast achteloos. “Woe, woe, de verkiezing gaan allemaal naar rechts.”

Hallo? Wat dan nog? Hoe kan een rechts Europa voor Theo Francken en zijn partij een probleem zijn?

Ik wacht tot de journalist de vraag stelt. “Excellentie, hoe precies is dat voor jullie een probleem?”

De vraag komt er niet. Die linkse media ook. Die VRT ook. Dat verderfelijke bastion van links gespuis dat altijd weer overdreven kritisch is voor de NV-a.

Bart De Wever had het gisteren moeilijk een monkellachje te onderdrukken, toen hij blinkend zijn licht liet schijnen over de knock-out van John Crombez.

En heel even dacht ik: ‘Zou het kunnen dat  NV-a echt wat valse mailtjes aan John Crombez liet bezorgen? Afzender: Anoniempje.’

‘Welnee,’ zo denk ik nu: ‘John sloeg vooral zichzelf genadeloos buiten westen. Deze NV-a is ongenaakbaar, onaantastbaar, oppermachtig. Ze hoeven helemaal niks te doen.”

Maar ik moet jullie laten. Terzake begint. Spannend!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Harry, gewoon Harry (Deel 22) (willekeurige variant op een parabel)

 

volume

“Kom binnen,” gebaart Ward.

“Waarom,” vraagt Hélène.

“Omdat je hier toch bent,” oppert Ward.

“Ja, maar ik kom  voor Harry.”

“Kom misschien toch even binnen. Het gaat niet zo goed met Harry. Ik leg het je uit.”

Heel even, maar het lijkt minuten, kijkt ze hem indringend aan.

“Wardje, Wardje, Wardje” knikt ze, voor ze naar binnen gaat, en ze knijpt eens in zijn wang, alsof ze er zeker wil van zijn dat hij het echt is.

“Hélène, Hélène, Hélène,” zucht Ward. Hij houdt zijn handen op de rug, om een herhaling van wat zich lang geleden had afgespeeld te vermijden. Het lukt hem geen tweede keer om haar te overleven, daar is hij zeker van.

Ward kwam nooit over haar heen. De jaren hebben het radeloze verdriet wat uitgevlakt, maar zelfs nu doet ze nog pijn.

“Wardje, Wardje, Wardje,” zegt ze nog eens. Ward heeft nog steeds zijn handen op de rug en zet een stap achteruit, zodat ze niet nog eens in zijn wang kan knijpen. Hij viel niet in zwijm toen ze dat daarnet deed.

Zij was klaar met hem, maar hij nog niet met haar.

‘Ward, kerel, afstand houden,” nam hij zich voor: ‘afstand houden en geen domme dingen zeggen.’

“Ik hield zo ontzettend van je, Hélène. Er zijn geen woorden voor.”

Verdomme, verdomme, nu doe ik het toch.’ 

Ward zakt haast in de grond van schaamte, en wil niet liever dan het huis uitrennen.

“Ik weet het,” stelt ze hem gerust.

“Zal ik je een geheim verklappen,” vraagt ze dan.

Ward stemt in. De handen nog steeds achter de rug.

“Zelfs nu nog denk ik vaak aan je. Je was zo ontzettend lief. Zo ontzettend aardig.”

Ward weet niet waar kruipen. Haar woorden maken hem zo week als was. Zijn hoofd tintelt. Zijn buik voelt wee.

“En jij was zo mooi, het mooiste schepsel dat onze-lieve-heer heeft bedacht! Nu nog.”

‘Verdomme, verdomme, nu doe ik het weer. Hou toch gewoon je mond dicht.’

De muziek helpt ook niet echt.

“Wel heb je ooit,” zegt ze met fonkelende ogen: “Veronique Sanson, Amoureuse. Dat is een eeuwigheid geleden! Ik speelde het vroeger op mijn kamertje. Uren en uren na elkaar, telkens ik liefdesverdriet had. Ik had vaak liefdesverdriet.”

Ward weet dat ze niet liegt. Slechts een seconde had ze nodig om het nummer te herkennen. Ze zingt het helemaal mee. “Une nuit je m’ endors avec lui,…”

Ze houdt haar handen ver voor zich uit: “Hou me eens vast, Ward!”

Het ontbreekt Ward aan wil en ruggengraat in haar buurt. Hij reikt haar zijn handen. En op het moment dat ze elkaar raken wordt het zwart voor zijn ogen.

‘Wat een gedacht ook om haar binnen te vragen,’ flitst het nog even door zijn hersenpan en dan gaat het licht helemaal uit.

klik hier voor deel 21

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 21) (willekeurige variant op een parabel)

 

volume

 

De zetel waarin Ward zich heeft neergeploft is comfortabel. Zozeer dat hij in slaapt valt.

Ward schrikt wakker met de droge smaak van slaap in zijn mond.

“Oh shit,” hapt en schraapt en schuurt hij, wanneer het uur toch zich doordringt.

Richard Cocciante vult, ook al met een stem van schuurpapier, de ruimte.

“Il mio refugo sei tu,” zingt Ward ingetogen, om vervolgens de borst hoog op te zetten:”Quando la neve di silenzio imbianco…”

Dingdong.

De bel. Net op het moment dat de schaduwenoorlog tussen piano en stem magistraal open gaat barsten. “Fuck.”

“Harry,” oppert ze vragend, maar ze weet het antwoord al.

“Wardje,” herpakt ze zich breed glimlachend.

Ward van zijn kant weet al te goed wie ze is, en is maar wat blij dat hij bij deurstijl steun kan zoeken. Al sinds hij nog een broekventje was ontneemt Hélène hem de adem. Zodanig dat hij op een dag zijn stoute schoenen aantrok en een paar straten verderop, waar zij woonde, een brief in de brievenbus dropte. Met knikkende knieën en een hart dat bonsde in zijn keel. Hij was een jaar of acht, zij zestien.

De volgende dag kwam hij er terug voorbij, onderweg van school naar huis. Boekentas op de rug. Ze zat op de dorpel in een bloemetjeskleed -altijd weer bloemetjes toen- dat zacht de zon filterde, vederlicht wiegend op de wind. Ward wilde het op een lopen zetten, toen hij zag dat ze zijn brief in haar schoot had liggen, hij herkende die makkelijk aan het grote hart dat hij er op getekend had, maar ze boog haar wijsvinger naar zich toe en Ward hing er aan. Toen gebaarde ze dat hij naast haar moest gaan zitten op de dorpel. Ze nam zijn hand vast

“Wardje, luister eens, je bent een lieve jongen.” Ward voelde zijn kansen stijgen en legde zijn andere hand op haar dij. Ze schoof de hand terug . Ward voelde zich krimpen.

“Je bent echt ontzettend lief, en knap.”

Ward begon weer te groeien.

“Maar je bent een beetje jong.” Het krimpen was weer ingezet. Het liefst wou hij het op een lopen zetten, maar Hélène was nog niet klaar met hem.

“Later misschien, als je wat ouder bent, is dit voor jou.”

Ze legde zijn handen heel even op haar borsten en kuste hem terloops op de mond. Toen liet ze los. “Tijd om te gaan knapperd,” en dan plagerig en met een knipoog: “want je moeke heeft visjes gebakken.”

Ward slofte weg. Intens gelukkig naar zijn handen starend. En ongelooflijk verdrietig omdat het al voorbij was. Maar toch vooral gelukkig, met opgeheven hoofd en de borst vooruit. Hij hoefde maar naar zijn handen te kijken of hij voelde de vreemdste kriebels in zijn onderbuik.

klik hier voor deel 22

klik hier voor deel 20

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 20) (willekeurige variant op een parabel)

vuilzakken

Als Ward er in vliegt dan vliegt hij er in en vliegen de brokken er af. In een mum van tijd heeft hij een tiental vuilzakken gevuld, maar aan de staat van het huis lees je het niet af. Het lijkt nog steeds alsof er een bom ontploft is.

Diep in zijn broekzak trilt de telefoon. Het is Thomas die de commissaris op speaker zet, want hij wil iets zeggen. Dat het hem spijt, en dat hij misschien wel een beetje te voortvarend was geweest. Een commissaris draagt per slot van rekening veel verantwoordelijkheid ook.

Er verschijnt een glimlach op het gelaat van Ward. Zo’n telefoontje geeft de hem moed. Zeker wanneer de, commissaris ook vraagt of hij Ward nog met iets van dienst kan zijn.

“Wel, nu je het vraagt,” overschouwt Ward het slagveld: “een extra dag verlof morgen zou me niet slecht uitkomen. Kan dat?”

“Natuurlijk kan dat!”

“Ok, noteer dat dan maar op mijn verlofkaart.”

Voor hij zijn mobieltje terug  opbergt stuurt Ward nog een sms naar Thomas: ‘Merciekes!’

Ward gaat weer aan de slag. In de kelder komt hij de iPod van Harry tegen. Hij legt deze boven in het docking station en als vanzelf vult muziek de kamer. Rita Pavone zegt verwonderd gedag tegen de luchthaven van Orly en een taxi die haar per ongeluk Parijs zal binnen rijden : Bonjour, la France.’

Het slingert Ward terug in de tijd, naar de jaren stillekes, in de Peugout 504 van zijn vader met daarachter een al aftandse, hobbelende caravan met bloemetjesgordijnen en bloemetjeskussens. Vooraan zitten zijn ouders, naast hem broer en zus. Allemaal zingen ze luidkeels Bonjour, la France  als de rij wachtende wagens aan grenspost in zicht komt.

“Niks aan te geven,” vraagt een man met een pet.

Neen, alleen die drie snotneuzen achterin.”

Pa, stop!”

Ward ergerde zich destijds blauw aan de flauwe grapjes van paps. Nu zou hij alles geven om nog één keer op de achterbank van die beige Peugeot te kunnen zitten.

Ward droomt weg in de tijd, omgeven door de geur van zeep en zonnebrandolie en regen op het einde van een warme dag. De geur van boterhammen , tomaat en omelet in cellofaan op de hoedenplank.

Bedompte ruiten, om namen in te schrijven. Toen hij klein was krakkemikkig zijn eigen naam. Later -14 was hij dan- kunstig en vergezeld van een hartje Elise, de Franse schone aan wie hij zijn hart verloor. Zij hield ook ontzettend veel van hem had ze geschreven in een brief.

ga door naar deel 21

klik hier voor deel 19

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Harry, gewoon Harry (Deel 19) (willekeurige variant op een parabel)

proper

 

Ward beklaagt zich zijn hulpvaardige ingesteldheid al snel. Hij overschouwt het slagveld dat het huis van Harry geworden is, en weet niet goed waar te beginnen. Vanonder naar boven, of andersom.

Het wordt andersom. Ward begint boven. Veegborstel, blik, stofzuiger, emmer, spons en een rol vuilzakken in de aanslag. In elke kamer lijkt een bom ontploft. En er zijn zo veel kamers dat er geen einde aan lijkt te komen, alsof M.C. Escher het huis bij elkaar tekende.

Geen wonder dat de arme man hier gek werd,’ denkt Ward bij zichzelf, terwijl hij scherven bij elkaar blijft vegen. Bij de scherven horen kaders en foto’s van mildere dagen.

Ward verzamelt ze in de gang en zal ze later gewikkeld in plastic binnen dragen bij Deras, kaders en inlijstingen. George Deras zal kromgebogen over de toonbank en met bril laag op de neus wijzen naar het bord in de etalage.

UITVERKOOP!

“Sorry, jongeman, ik ben uitgelijst! Of opgelijst zo U wil. Geen nieuwe klanten meer. Ik heb het gehad met kaders, lijsten en voorstellingen van vals geluk. Liefst van al stop ik er vandaag al mee, maar vrouwlief heeft nooit genoeg en wil werkelijk alles nog ten gelde maken, en aldus heb ik open te blijven tot het hier leeg is. “

Ward zal daar dan antwoorden dat het voor een bestaande klant is.

“Kijk , er hangt een sticker van je zaak op de achterkant van elk frame.”

De kaderman zal dan ongeinteresseerd de bril hoger op de neus duwen, en een blik werpen op de stapel.  Vloekend zal hij het hoofd schudden en achteruit deinzen.

“Godverdomme, godverdomme, ik heb hem verwittigd. Laat de stapel maar hier. Deze keer steek ik er plexiglas in! “

En om te tonen dat hij het nog meent ook  zal hij in koeien van letters PLEXI!!!op de bestelbon schrijven: ‘Dat is elke keer hetzelfde. Rond deze tijd van het jaar slaat hij zijn kaders in puin, om ze hier vervolgens met hangende pootjes en karrevracht verontschuldigingen te laten herstellen. Heeft hij jou gestuurd omdat hij zijn kop niet meer durft laten zien?”

Ward zal dan besluiten dat het best ingewikkeld is om een antwoord op die vraag te verzinnen.

“Plexiglas is prima.”

En nog voor Ward de uitgang heeft gevonden zal de kaderman het nieuws willen delen met zijn vrouw. Hij zal zijn hoofd in het deurgat steken dat uitgeeft op de trap naar boven en roepen: “Marjet, Harry heeft gewoon weer een crisis gehad!”

“Wie?”

“Harry. Met zijn dood kind en zijn dode vrouw!”

“Ah, Harry. Reken dan maar goed door. Hij kan er tegen.  En doe plexiglas, want we sluiten!”

“Mijn oor! We sluiten al drie jaar, maar madame wil eerst alle brol verkopen. Binnen tien jaar zijn we nog bezig. Kreng!”

“Wat?”

“Niks. ‘t Is al goed!”

Maar daar zijn we nog lang niet. Ward is nog vlijtig orde aan het scheppen in de ravage. En het schiet niet op. Het schiet gewoon niet op.

‘Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’

Klik hier voor deel 18