Afwezigheidsberichten van een sprookjesjager (6)

mast

De afwezigheidsberichten van mijn goede vriend en sprookjesjutter Jan-Loic Capricciosa zijn zo spannend dat ik ze hier wel moet delen!

afwezigheidsberichten

15 September

Ahoi landvolk,

Ik ben er niet.

En ik ben ook nog geen stap dichter bij het land van de oranje president. Integendeel, een zware storm, de zwaarste in jaren, heeft me uit koers geblazen en ik ben verdwaald. Melania, de beeldschone vrouw van de oranje president, zal zich vast afvragen waar ik ben. Die Jan-Loic is ook een fraaie, zal ze denken: eerst beloven dat hulp onderweg is en dan een ommetje maken.

Slecht één mast staat nog overeind. De andere twee braken als twijgjes onder het beukende geweld van de storm.

Door al die averij ben ik gedwongen om mijn reis verder zetten op minder dan halve kracht. Ik zal, logischerwijze, nog wel even onderweg zijn. Maar tijd om e-mails te beantwoorden heb ik niet.

Want daarnet hoog in de mast bespeurde ik in de verste verte geen land.

Wel -overal waar ik keek- donkere wolken, bliksemschichten en meterhoge golven.

Ik ben in het oog van de storm beland.

Het geeft me even de tijd om snel een boterham te eten, en om alles wat los zit op dit schip stevig vast te maken. Maar dra trekt de wind weer aan en word ik overgeleverd aan de grillen van de zee.

Ik, Jan-Loic, legendarisch sprookjesjutter en gediplomeerd drakenjager, heb al veel watertjes doorzwommen. Ik stond voor vuren heter dan de hel, maar of ik ooit nog vaste grond onder mijn voeten zal voelen, dat weet ik zelf niet. Het wordt een dubbeltje op zijn kant.

Tot dan, als de Kraken niet ontwaakt!

Of zoals ze in Mangodouro zeggen: MBDKQavaTsjie Kdatta, badangatte Krakus Bedan!

Jan-Loic Capricciosa

Sprookjesjutter

(Ps: de sleutel ligt onder de mat!)

(Pps: zie me graag te zien op facebook!)

 

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprookjesjager/

 

Advertisements

Nacht van de dictatuur

nacht van
Deelnemen aan schrijfwedstrijden, het heeft vaak iets routineus. Warm noch koud word je, wanneer je -de schouders ophalend- via een obligaat mailtje te horen krijgt dat je er wel of niet bij bent.
Slechts voor een handvol wedstrijden ligt dat anders. Een paar van die wedstrijden wil je echt winnen, al was het maar omdat het niveau jaar na jaar heel hoog is. En omdat je moet vaststellen dat uiteindelijke winnaars en finalisten het echt wel een pak beter dan jezelf hadden gedaan. Het overkomt je niet vaak, maar stiekem ben je dan een beetje jaloers op het talent van anderen.
De speech battle van deBuren is zo een wedstrijd die ik echt wel eens een keer wil gaan winnen.
Maar, U hoort me komen, ook bij deze editie ging was er geen lievemoederen aan en ging ik er helemaal kansloos bij de schifting al uit.
https://www.deburen.eu/magazine/2237/speech-battle
Laat het dan precies deze wedstrijden zijn die je motiveren, ook al weet je inmiddels maar al te goed dat je het nooit zal halen, om toch verder te doen en die pen (nog) niet aan de spreekwoordelijke wilgen te hangen.
Hieronder mijn bijdrage voor 2018, inclusief de schrijffouten (uitslag: niet geselecteerd).
Opdracht: Ga op zoek naar de autocraat in jezelf en schrijf een vlammende speech voor een dictator!

 

Kameraden, landgenoten, lotgenoten,

We leven nog.

Welja. Tot spijt van wie het benijdt: we leven nog! (Ernstig)

Weinigen gaven ons nog maar een schijn van een kans, vijf jaar geleden, toen ons geliefde land op intensieve zorgen lag. Op sterven na dood. Geketend aan een toxisch infuus van schuld en groei, hervormen en saneren, produceren en consumeren.

En ik weet al te goed dat de wereld meekijkt over onze schouders vandaag. Hoopvol naar men zegt.

Maar, kameraden, vraag mij geen woorden van verzoening op deze historische dag.

Want waar waren ze toen ons land op sterven lag? Ons arme land. Ons mooie land. Ons zieke land. Reikten ze ons toen een helpende hand? Hebben ze ons dan hoop gebracht? Hebben ze ons met hulp en medicijnen bedacht?

Hebben ze ons zacht te slapen gekust voor de  donkere en koortsige nacht?Hielden ze trouw de wacht?

Niets van dat. Onverschillig en koud keerden ze hun blik van ons af. Met een verstikkend kussen van onzinnige sancties en belachelijke resoluties hebben ze Burenië haast versmacht. De kille euthanasie van ons zelfbeschikkingsrecht.

En wat met de man die nu luidkeels democratie predikt? Democratie, nota bene, net die ene waarde waar hij alleen bij verkiezingen oren naar had. Zet alsjeblief die plaat toch af! Dat liedje klinkt zo stillaan afgezaagd: die waarden van de verlichting als aflaat voor onrecht en ongelijkheid, als uitvlucht voor onderdrukking en haat.  

Hij die als een bezeten heiden stond te dansen op ons graf, waar is hij nu, onze Calimero in vrijwillig ballingschap? Juist ja, hij verdween als een dief in de nacht.

En waar is zijn franke luitenant? Neen, kameraden, ook hij heeft ons geen bloemen of een fruitschaal met druiven gebracht.

Ergens verscholen in het buitenland schreeuwen ze nu moord en brand, maar hoe kunnen we ooit vergeten dat ze hielden van slechts de helft van dit land?

De helft, en dan nog halfslachtig, beledigend en verre van onvoorwaardelijk.

Kameraden,  we mogen niet vergeten dat vijf jaar geleden, hier, in dit land, ziek zijn een criminele daad was. We kunnen niet vergeten dat werkloosheid in hun kortzichtige denken een keuze was. Ouderdom was overlast! Een erg onwelkome gast. Een kost op hun misselijk makende balans. Zand in het raderwerk van de dolgedraaide economische mallemolen.

WIJ willen dat niet vergeten.

En WIJ zijn ook niet vergeten hoe de zwakkere medemens in hun gulzige ogen ronduit vervelend en overbodig was. Waardeloos. Ballast.

En wat gezegd van hun zogenaamd hoogste goed, de vrije meningsuiting, waar ze warm en bevlogen de mond van vol hebben? Wel, WIJ zijn niet vergeten dat ze er alleen was voor wie hun onverdraagzame woorden sprak.

Freedom of speech voor xenofobe papegaaien!

(Kijk eens aan: een tweet voor de internationale gemeenschap.) (lacht)

Vijf jaar geleden werd elk van jullie nog gewikt en gewogen op een schaal van perpetuele onbalans, heen en weer geslingerd tussen de rechts- liberale waanzin en de economische waan van de dag.

Vandaag wordt elk van jullie naar waarde geschat. Niet langer herleid tot slaven van het bruto nationaal product, maar pioniers en trotse makers van ons bruto nationaal geluk.

Vandaag vieren we feest, maar ik sta hier niet om de waarheid te verhullen of om bellen te blazen.

De revolutie was makkelijk. Een  krachttoer van een ontketend volk dat al te lang op verandering had gewacht. De jaren die voor ons liggen worden dat zeker niet.

Want blijkbaar moet een land dat het boetekleed afgooit keihard en meedogenloos worden gestraft.

En ik geloof echt niet dat iemand Twitter, Facebook, Google of Yahoo heeft gemist. Echt  niet. Niet echt.

In plaatst van ons blauw te betalen om de Tesla op te laden hebben we gewandeld en gefietst. We hebben het koud gehad, maar weten beter dan voorheen wat warmte is.

Echter,  in dit land met mensen van vlees en bloed laten sommige tekorten zich stilaan voelen. De vruchten van dit vrijgevige land stapelen zich op in onze schuren, maar onze dokters hebben medicijnen te kort.

En zelf nog wat wankel op onze benen weten we hoe belangrijk dat is.

Kameraden, de internationale gemeenschap, wat een mooie omschrijving voor dat zootje ongeregeld, vraagt tegenwoordig nogal wat van het land dat ze vijf jaar geleden koudweg in de steek lieten.

Vrije verkiezingen. De onvoorwaardelijke teruggave van de strategische kernwapens. Hun lijstje is ridicuul en blijkt eindeloos lang. Ik zeg willekeurig zomaar wat. Mijn ontslag (lacht).

U hoorde dat goed: ze vragen me onomwonden om jullie in de steek te laten. (Lacht)

Jazeker, immer schaamteloos durven ze dat.

Wel, ze kunnen me wat. Alsof ik dat zomaar kan, alsof ik kan verzaken aan dit mooie land.

De rest van het lijstje kunnen ze krijgen.

In ruil voor humanitaire hulp, in ruil voor medicijnen, in ruil voor elektriciteit en gas.

Het is zo simpel als dat.

Maar geenszins, en nooit of te nimmer, eerder dan dat.

(Pauze)

Kameraden, we hoeven er niet flauw over te doen: de taart die we vandaag aansnijden had best wat groter gekund. Maar anders dan vroeger is er voor iedereen een stuk. En de feestdis met brood, boter en soep mocht gerust wat rijker gevuld. Maar anders dan vroeger is het jullie van harte gegund!

En samen maken we de komende jaren van Burenië een land dat niet alleen overleeft, maar een land dat opleeft en herleeft.

Een land dat geeft om elkeen die er leeft.

LEVE BURENIE, LEVE BURENIE, LEVE BURENIE! (Vuist in de lucht!)

LEVE BURENIE, LEVE BURENIE, LEVE BURENIE!

Out of office messages from a fairy tale comber (5)

 

The out of office messages from my good friend and fairy tale comber Jan-Loic Capricciosa are so exciting that I just have to share them.

golven

 

out of office messages

 

September 2nd

Friends,

I’m not here. I’m still headed for the orange president’s country. So I do not have time to answer emails.

I’m rather busy fighting huge waves and an angry wind that just doesn’t seem to want to die down. The ocean is particularly bad-tempered and has been violently attacking my ship for days on end. My ship creaks chillingly, deep in the hull and high up in the mast.

Talking about chillingly. The ocean was so ferocious that my fairytale-van went overboard. If not for one mighty cast with my Kraken-fishing-rod and a superhuman effort reeling it in back in, the van would be lost at the bottom of the ocean.

A Kraken-fishing-rod is very similar to a regular fishing rod, but many times bigger and with steel wire at least two inches thick. If the thread is any thinner, the Kraken simply pulls it apart as if it is dental floss.

A Kraken on the other hand looks very much like an octopus, but a hundred times bigger. Like the octopus, the Kraken has eight powerful arms. But in a fight those meters-long arms are the least of your worries. Because just like an octopus, the hidious sea monster has three hearts, which make the Kraken by far the bravest of all mythical animals.

More preferably than facing a Kraken, I fight humongous waves. Although, it is long known, amongst ‘connoisseurs’ like me, that a Kraken turned inside out and left to dry on a washing line for about an hour or two can be quite sweet and friendly. Three times as sweet and friendly as any other mythical animal. But that aside.

It will take some more time before I reach my destination.

Until then, if the Kraken doesn’t wake up!

Or like they say in Mangodouro: MBDKQavaTsjie Kdatta, badangatte Krakus Bedan!

Jan-Loic Capricciosa
Fairytale-comber

(Ps: The key is under the mat!)

(Pps: Like me on facebook!)

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprook…/

 

Afwezigheidsberichten van een sprookjesjager (5)

golven

De afwezigheidsberichten van mijn goede vriend en sprookjesjutter Jan-Loic Capricciosa zijn zo spannend dat ik ze hier wel moet delen!

afwezigheidsberichten

2 September
Vrienden,

Ik ben er niet. Ik ben nog steeds onderweg naar het land van de oranje president. Tijd om mails te beantwoorden heb ik dus niet.

Ik heb de handen vol, want ik ben de strijd aangegaan met metershoge golven en een nijdige wind die maar niet wil gaan liggen. De zee is bijzonder slechtgezind en beukt al dagenlang gewelddadig in op mijn schip dat ijzingwekkend kraakt, diep in de romp tot hoog in de mast.

Over kraken en ijzingwekkend gesproken. Zo wild ging de zee tekeer, dat mijn sprookjesmobiel overboord sloeg. Slechts met een machtige worp van mijn Kraken-vislijn en een bovenmenselijke krachtinspanning kon ik de sprookjesmobiel terug aan boord trekken.

Een Kraken-vislijn lijkt heel erg op een gewone vislijn, maar vele keren groter en met staaldraad van minstens twee centimeter dik. Als de draad dunner is dan trekt de Kraken die gewoon aan flarden.

Een Kraken lijkt heel erg op een octopus, maar wel honderd keer groter. Net als octopus heeft de Kraken acht krachtige armen. Maar in een gevecht zijn die meterslange armen wel het minste van je zorgen. Want net als een octopus heeft het spuuglelijke zeemonster drie harten, die er voor zorgen dat de Kraken tot de moedigste aller fabeldieren behoort.

Liever nog bevecht ik golven van tien meter hoog dan de strijd aan te gaan met een Kraken. Alhoewel, onder kenners is het lang geweten dat een Kraken die je binnenstebuiten keert en een uurtje of twee aan de wasdraad hangt best wel lief en vriendelijk kan zijn. Drie keer zo lief en vriendelijk als andere fabeldieren. Maar dat terzijde.

Het zal nog wel even duren voor ik het land van de oranje president ben.

Tot dan, als de Kraken niet ontwaakt!

Of zoals ze in Mangodouro zeggen: MBDKQavaTsjie Kdatta,  badangatte Krakus Bedan!

Jan-Loic Capricciosa
Sprookjesjutter

(Ps: de sleutel ligt onder de mat!)

(Pps: zie me graag te zien op facebook!)

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprookjesjager/

 

Out of office messages from a fairy tale comber (4)

 

The out of office messages from my good friend and fairy tale comber Jan-Loic Capricciosa are so exciting that I just have to share them.

stormen

 

out of office messages

 

August 28th

Friends,

I am not here and I do not have time to answer mails. I’ll do that later.

By the time you read this i’ll be defying, with danger for my own life, the savage waves of the ocean. Head over heels, and sooner than expected, I set sail yesterday to the orange president’s country.

It was his lovely and beautiful wife, Melania, who asked me for help in a letter.

She wrote that there are almost no more fairy tales to be found in her country. She also wrote that it worried her a lot. Some letters of the letter had been smeared due to tears.

She didn’t have to ask me twice. For I am Jan-Loic Capricciosa, talented fairy tale comber and licensed dragon hunter. So I dipped my goose feather in a pot of royal blue ink and wrote her that help was already on the way.

With favorable winds I’ll be there within a few days.

Until then! Or like they say in Mangodouro: MBDKQavaTsjie Kdatta!

Jan-Loic Capricciosa
Fairytale-comber

(Ps: The key is under the mat!)

(Pps: Like me on facebook!)

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprook…/

Afwezigheidsberichten van een sprookjesjager (4)

stormen

De afwezigheidsberichten van mijn goede vriend en sprookjesjutter Jan-Loic Capricciosa zijn zo spannend dat ik ze hier wel moet delen!

afwezigheidsberichten

28 Augustus

Vrienden,

Ik ben er niet en heb nu geen tijd om mails beantwoorden. Ik doe dat later wel een keer.

Wanneer je dit leest trotseer ik, met gevaar voor eigen leven, de woeste baren van  de zee. Halsoverkop, en vroeger dan verwacht, heb ik gisteren koers gezet naar het land van de oranje president.

Het was zijn lieve en beeldschone vrouw, Melania, die me in een brief om hulp vroeg.

Ze schreef dat er bijna geen sprookjes meer te vinden zijn in haar land. Ze schreef dat haar dat heel veel zorgen baarde. Sommige letters van de brief waren uitgelopen door haar tranen.

Zoiets, hoef je mij, Jan-Loic Capricciosa, getalenteerd sprookjesjutter en erkend drakenjager, geen twee keer te vragen. Ik dopte mijn ganzenveer in een pot koningsblauwe inkt en schreef in mijn mooiste handschrift dat hulp al onderweg was.

Met gunstige wind ben ik er al binnen een paar dagen.

Tot dan!

Of zoals ze in Mangodouro zeggen: MBDKQavaTsjie Kdatta!

Jan-Loic Capricciosa
Sprookjesjutter

(Ps: de sleutel ligt onder de mat!)

(Pps: zie me graag te zien op facebook!)

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprookjesjager/

 

Out of office messages from a fairy tale comber (3)

 

The out of office messages from my good friend and fairy tale comber Jan-Loic Capricciosa are so exciting that I just have to share them.

camper

 

out of office messages

 

August 22,

Friends,

But Jan-Loic, what has happened to the dragon? Is he still alive. Did you pour water down his throat? Did you skewer him to your sword?

Did you make a selfie? You did make a selfie, did you? Please don’t tell us that you didn’t make a selfie.

Like all I have to do is just grab a selfie stick in the heat of the fight!

Was it a Persian or a Japanese dragon? Gotlandian or Hittite?

As if I only had to ask!

Or was it, perhaps, a common European Dragon?

As if they are  that common.

.

Jan-Loic this! Jan-Loic that!

So keen on details. Miraculously surviving a troublesome encounter with a fire breathing dragon isn’t enough, apparently. As if it is a walk in the park.

Friends, how can I concentrate on combing fairy tales, when you keep bending my ear?

Tell you what: I’ll briefly explain how I outwitted the dragon, and you all stop nagging and whining, so that I can continue looking for fairy tales.

So there I was, trapped like a mouse, in the dark and damp passageways of an abandoned gold mine. I also needed to pee. I was thinking my way out of the situation. My brain was creaking like an old soapbox. My eyes were turning. And my ears flapping like a bat. That’s how hard I was thinking.

But I came up with nothing. Nothing at all. So I grabbed a selfie stick out of my backpack and mounted a clean pair of knickers at the end of the stick. And a little bit frightened I headed torwards the way out. Already well before the exit I shouted: “Truce! Truce? Truce?!”

“What?” asked the dragon: “Are you out of your mind? Self-respecting dragons don’t do truce! So I’m not even considering your request!”

Out if each of his ears came a plume of smoke. That’s how unwilling he was.

“But I have to pee,” I said when I aproached the exit.

“Oh, I see. You have to pee,” the dragon grawled: “You should have said so immediately. Pee is always an exception, always truce.”

The dragon granted a two minute truce. Two, and not a second more!

I bargained for three. Disgruntled he shook no.

No, no, no.

“Alright then, I said: “But don’t look.”

He turned his eyes away from me, and held his right paw before them.

“Look, I can’t see anything.”

Hastily I headed for a tree and I shouted once more: “Don’t look, hey!”

And then  I absconded. I ran as fast as I possibly could. Never before in my life have I ran faster. I didn’t even knew I could run that fast. Still even now the soles of my shoes have the smell of burnt rubber.

So that’s about it. I hope I can continue combing fairy tales now.

Since I’m not here, I will answer your e-mails much later on.

 

Until then! Or like they say in Mangodouro: MBDKQavaTsjie Kdatta!

Jan-Loic Capricciosa
Fairytale-comber

(Ps: The key is under the mat!)

(Pps: Like me on facebook!)

https://www.facebook.com/afwezigheidsberichtenvaneensprook…/