Soms vraag ik me af of ik medelijden moet hebben met die man, die trieste figuur met dat veel te grote land boordevol kernwapens, smeltende permafrost, olie en gas. Generaal-president-bendeleider van een leger meedogenloos tuig, folteraars, dieven en verkrachters dat tot gevecht niet in staat blijkt en enkel uitblinkt in niets ontziende vernieling en oorlogsmisdaden op zelden gezien schaal.

En wees gerust: onwillig tot vrede en niet in het bezit van ook maar een greintje menselijkheid, sleurt hij bij verdere tegenslag met grootste gemak de hele wereld mee in het graf. En ook zonder verdere tegenslag gaat het nadien ongetwijfeld alleen maar verder bergaf, zoals dat steeds gaat met de grootste pestkoppen van de klas: ze kennen geen maat, ze kennen geen pas.

Is dat niet de les van deze zoveelste trieste dag, en zowat het enige dat de meelijwekkende man vandaag tot een goed einde heeft gebracht: we moeten allemaal veel vroeger dan we ooit hadden gedacht plannen maken voor de laatste dag.

Ik denk dat ik het gewoon doe zoals ik in dit leven was die laatste dag: onbeholpen dansend. Of is dansen uit onmacht compleet ongepast?

One thought on “Dansend in het graf?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s