Harry, gewoon Harry (Deel 22) (willekeurige variant op een parabel)

 

volume

“Kom binnen,” gebaart Ward.

“Waarom,” vraagt Hélène.

“Omdat je hier toch bent,” oppert Ward.

“Ja, maar ik kom  voor Harry.”

“Kom misschien toch even binnen. Het gaat niet zo goed met Harry. Ik leg het je uit.”

Heel even, maar het lijkt minuten, kijkt ze hem indringend aan.

“Wardje, Wardje, Wardje” knikt ze, voor ze naar binnen gaat, en ze knijpt eens in zijn wang, alsof ze er zeker wil van zijn dat hij het echt is.

“Hélène, Hélène, Hélène,” zucht Ward. Hij houdt zijn handen op de rug, om een herhaling van wat zich lang geleden had afgespeeld te vermijden. Het lukt hem geen tweede keer om haar te overleven, daar is hij zeker van.

Ward kwam nooit over haar heen. De jaren hebben het radeloze verdriet wat uitgevlakt, maar zelfs nu doet ze nog pijn.

“Wardje, Wardje, Wardje,” zegt ze nog eens. Ward heeft nog steeds zijn handen op de rug en zet een stap achteruit, zodat ze niet nog eens in zijn wang kan knijpen. Hij viel niet in zwijm toen ze dat daarnet deed.

Zij was klaar met hem, maar hij nog niet met haar.

‘Ward, kerel, afstand houden,” nam hij zich voor: ‘afstand houden en geen domme dingen zeggen.’

“Ik hield zo ontzettend van je, Hélène. Er zijn geen woorden voor.”

Verdomme, verdomme, nu doe ik het toch.’ 

Ward zakt haast in de grond van schaamte, en wil niet liever dan het huis uitrennen.

“Ik weet het,” stelt ze hem gerust.

“Zal ik je een geheim verklappen,” vraagt ze dan.

Ward stemt in. De handen nog steeds achter de rug.

“Zelfs nu nog denk ik vaak aan je. Je was zo ontzettend lief. Zo ontzettend aardig.”

Ward weet niet waar kruipen. Haar woorden maken hem zo week als was. Zijn hoofd tintelt. Zijn buik voelt wee.

“En jij was zo mooi, het mooiste schepsel dat onze-lieve-heer heeft bedacht! Nu nog.”

‘Verdomme, verdomme, nu doe ik het weer. Hou toch gewoon je mond dicht.’

De muziek helpt ook niet echt.

“Wel heb je ooit,” zegt ze met fonkelende ogen: “Veronique Sanson, Amoureuse. Dat is een eeuwigheid geleden! Ik speelde het vroeger op mijn kamertje. Uren en uren na elkaar, telkens ik liefdesverdriet had. Ik had vaak liefdesverdriet.”

Ward weet dat ze niet liegt. Slechts een seconde had ze nodig om het nummer te herkennen. Ze zingt het helemaal mee. “Une nuit je m’ endors avec lui,…”

Ze houdt haar handen ver voor zich uit: “Hou me eens vast, Ward!”

Het ontbreekt Ward aan wil en ruggengraat in haar buurt. Hij reikt haar zijn handen. En op het moment dat ze elkaar raken wordt het zwart voor zijn ogen.

‘Wat een gedacht ook om haar binnen te vragen,’ flitst het nog even door zijn hersenpan en dan gaat het licht helemaal uit.

klik hier voor deel 21

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Harry, gewoon Harry (Deel 22) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s