Harry, gewoon Harry (Deel 21) (willekeurige variant op een parabel)

 

volume

 

De zetel waarin Ward zich heeft neergeploft is comfortabel. Zozeer dat hij in slaapt valt.

Ward schrikt wakker met de droge smaak van slaap in zijn mond.

“Oh shit,” hapt en schraapt en schuurt hij, wanneer het uur toch zich doordringt.

Richard Cocciante vult, ook al met een stem van schuurpapier, de ruimte.

“Il mio refugo sei tu,” zingt Ward ingetogen, om vervolgens de borst hoog op te zetten:”Quando la neve di silenzio imbianco…”

Dingdong.

De bel. Net op het moment dat de schaduwenoorlog tussen piano en stem magistraal open gaat barsten. “Fuck.”

“Harry,” oppert ze vragend, maar ze weet het antwoord al.

“Wardje,” herpakt ze zich breed glimlachend.

Ward van zijn kant weet al te goed wie ze is, en is maar wat blij dat hij bij deurstijl steun kan zoeken. Al sinds hij nog een broekventje was ontneemt Hélène hem de adem. Zodanig dat hij op een dag zijn stoute schoenen aantrok en een paar straten verderop, waar zij woonde, een brief in de brievenbus dropte. Met knikkende knieën en een hart dat bonsde in zijn keel. Hij was een jaar of acht, zij zestien.

De volgende dag kwam hij er terug voorbij, onderweg van school naar huis. Boekentas op de rug. Ze zat op de dorpel in een bloemetjeskleed -altijd weer bloemetjes toen- dat zacht de zon filterde, vederlicht wiegend op de wind. Ward wilde het op een lopen zetten, toen hij zag dat ze zijn brief in haar schoot had liggen, hij herkende die makkelijk aan het grote hart dat hij er op getekend had, maar ze boog haar wijsvinger naar zich toe en Ward hing er aan. Toen gebaarde ze dat hij naast haar moest gaan zitten op de dorpel. Ze nam zijn hand vast

“Wardje, luister eens, je bent een lieve jongen.” Ward voelde zijn kansen stijgen en legde zijn andere hand op haar dij. Ze schoof de hand terug . Ward voelde zich krimpen.

“Je bent echt ontzettend lief, en knap.”

Ward begon weer te groeien.

“Maar je bent een beetje jong.” Het krimpen was weer ingezet. Het liefst wou hij het op een lopen zetten, maar Hélène was nog niet klaar met hem.

“Later misschien, als je wat ouder bent, is dit voor jou.”

Ze legde zijn handen heel even op haar borsten en kuste hem terloops op de mond. Toen liet ze los. “Tijd om te gaan knapperd,” en dan plagerig en met een knipoog: “want je moeke heeft visjes gebakken.”

Ward slofte weg. Intens gelukkig naar zijn handen starend. En ongelooflijk verdrietig omdat het al voorbij was. Maar toch vooral gelukkig, met opgeheven hoofd en de borst vooruit. Hij hoefde maar naar zijn handen te kijken of hij voelde de vreemdste kriebels in zijn onderbuik.

klik hier voor deel 22

klik hier voor deel 20

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

3 thoughts on “Harry, gewoon Harry (Deel 21) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s