Harry, gewoon Harry (Deel 20) (willekeurige variant op een parabel)

vuilzakken

Als Ward er in vliegt dan vliegt hij er in en vliegen de brokken er af. In een mum van tijd heeft hij een tiental vuilzakken gevuld, maar aan de staat van het huis lees je het niet af. Het lijkt nog steeds alsof er een bom ontploft is.

Diep in zijn broekzak trilt de telefoon. Het is Thomas die de commissaris op speaker zet, want hij wil iets zeggen. Dat het hem spijt, en dat hij misschien wel een beetje te voortvarend was geweest. Een commissaris draagt per slot van rekening veel verantwoordelijkheid ook.

Er verschijnt een glimlach op het gelaat van Ward. Zo’n telefoontje geeft de hem moed. Zeker wanneer de, commissaris ook vraagt of hij Ward nog met iets van dienst kan zijn.

“Wel, nu je het vraagt,” overschouwt Ward het slagveld: “een extra dag verlof morgen zou me niet slecht uitkomen. Kan dat?”

“Natuurlijk kan dat!”

“Ok, noteer dat dan maar op mijn verlofkaart.”

Voor hij zijn mobieltje terug  opbergt stuurt Ward nog een sms naar Thomas: ‘Merciekes!’

Ward gaat weer aan de slag. In de kelder komt hij de iPod van Harry tegen. Hij legt deze boven in het docking station en als vanzelf vult muziek de kamer. Rita Pavone zegt verwonderd gedag tegen de luchthaven van Orly en een taxi die haar per ongeluk Parijs zal binnen rijden : Bonjour, la France.’

Het slingert Ward terug in de tijd, naar de jaren stillekes, in de Peugout 504 van zijn vader met daarachter een al aftandse, hobbelende caravan met bloemetjesgordijnen en bloemetjeskussens. Vooraan zitten zijn ouders, naast hem broer en zus. Allemaal zingen ze luidkeels Bonjour, la France  als de rij wachtende wagens aan grenspost in zicht komt.

“Niks aan te geven,” vraagt een man met een pet.

Neen, alleen die drie snotneuzen achterin.”

Pa, stop!”

Ward ergerde zich destijds blauw aan de flauwe grapjes van paps. Nu zou hij alles geven om nog één keer op de achterbank van die beige Peugeot te kunnen zitten.

Ward droomt weg in de tijd, omgeven door de geur van zeep en zonnebrandolie en regen op het einde van een warme dag. De geur van boterhammen , tomaat en omelet in cellofaan op de hoedenplank.

Bedompte ruiten, om namen in te schrijven. Toen hij klein was krakkemikkig zijn eigen naam. Later -14 was hij dan- kunstig en vergezeld van een hartje Elise, de Franse schone aan wie hij zijn hart verloor. Zij hield ook ontzettend veel van hem had ze geschreven in een brief.

ga door naar deel 21

klik hier voor deel 19

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Harry, gewoon Harry (Deel 20) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s