Harry, gewoon Harry (Deel 19) (willekeurige variant op een parabel)

proper

 

Ward beklaagt zich zijn hulpvaardige ingesteldheid al snel. Hij overschouwt het slagveld dat het huis van Harry geworden is, en weet niet goed waar te beginnen. Vanonder naar boven, of andersom.

Het wordt andersom. Ward begint boven. Veegborstel, blik, stofzuiger, emmer, spons en een rol vuilzakken in de aanslag. In elke kamer lijkt een bom ontploft. En er zijn zo veel kamers dat er geen einde aan lijkt te komen, alsof M.C. Escher het huis bij elkaar tekende.

Geen wonder dat de arme man hier gek werd,’ denkt Ward bij zichzelf, terwijl hij scherven bij elkaar blijft vegen. Bij de scherven horen kaders en foto’s van mildere dagen.

Ward verzamelt ze in de gang en zal ze later gewikkeld in plastic binnen dragen bij Deras, kaders en inlijstingen. George Deras zal kromgebogen over de toonbank en met bril laag op de neus wijzen naar het bord in de etalage.

UITVERKOOP!

“Sorry, jongeman, ik ben uitgelijst! Of opgelijst zo U wil. Geen nieuwe klanten meer. Ik heb het gehad met kaders, lijsten en voorstellingen van vals geluk. Liefst van al stop ik er vandaag al mee, maar vrouwlief heeft nooit genoeg en wil werkelijk alles nog ten gelde maken, en aldus heb ik open te blijven tot het hier leeg is. “

Ward zal daar dan antwoorden dat het voor een bestaande klant is.

“Kijk , er hangt een sticker van je zaak op de achterkant van elk frame.”

De kaderman zal dan ongeinteresseerd de bril hoger op de neus duwen, en een blik werpen op de stapel.  Vloekend zal hij het hoofd schudden en achteruit deinzen.

“Godverdomme, godverdomme, ik heb hem verwittigd. Laat de stapel maar hier. Deze keer steek ik er plexiglas in! “

En om te tonen dat hij het nog meent ook  zal hij in koeien van letters PLEXI!!!op de bestelbon schrijven: ‘Dat is elke keer hetzelfde. Rond deze tijd van het jaar slaat hij zijn kaders in puin, om ze hier vervolgens met hangende pootjes en karrevracht verontschuldigingen te laten herstellen. Heeft hij jou gestuurd omdat hij zijn kop niet meer durft laten zien?”

Ward zal dan besluiten dat het best ingewikkeld is om een antwoord op die vraag te verzinnen.

“Plexiglas is prima.”

En nog voor Ward de uitgang heeft gevonden zal de kaderman het nieuws willen delen met zijn vrouw. Hij zal zijn hoofd in het deurgat steken dat uitgeeft op de trap naar boven en roepen: “Marjet, Harry heeft gewoon weer een crisis gehad!”

“Wie?”

“Harry. Met zijn dood kind en zijn dode vrouw!”

“Ah, Harry. Reken dan maar goed door. Hij kan er tegen.  En doe plexiglas, want we sluiten!”

“Mijn oor! We sluiten al drie jaar, maar madame wil eerst alle brol verkopen. Binnen tien jaar zijn we nog bezig. Kreng!”

“Wat?”

“Niks. ‘t Is al goed!”

Maar daar zijn we nog lang niet. Ward is nog vlijtig orde aan het scheppen in de ravage. En het schiet niet op. Het schiet gewoon niet op.

‘Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?’

Klik hier voor deel 18

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Harry, gewoon Harry (Deel 19) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s