Harry, gewoon Harry (Deel 13) (willekeurige variant op een parabel)

romance

Hélène ziet het anders: “De mooiste romances beginnen met hartstocht en ontembare, haast onbetamelijke verlangens. Toegeven, ze eindigen vaak slecht of ronduit dramatisch en abrupt. Maar geef me één voorbeeld van een romance die warm en welig tiert in de schaduw van leugens en valse beloftes.”

“Ik eerst, ik eerst.” Martine kent wel een voorbeeld: “De koning en de koningin!”

“Komaan zeg, mijn roze vibrator is minder houterig en heeft meer passie.”

“Kan goed zijn.” is Martine nogal stellig: “Maar die twee doen dat goed. Weet je nog hoe hij destijds onbeholpen en bepaald onbewogen aankondigde dat hij een vrouw had gevonden? Weet je nog hoe er geen spatje passie te bespeuren was. En kijk wat een sterk koppel ze nu geworden zijn. Ik wil maar zeggen: zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren.”

“Martine, hoor jezelf bezig.” onderbreekt Hélène met verveelde stem: “Zelfs in een dorre woestijn kan liefde zich openbaren. Je leest teveel boekjes. Geeuw. Geeuw. Een ander voorbeeld graag. Niet van adel.”

Nu ze er zo over nadenken: ze kennen geen voorbeelden van sterke romances in de schaduw van een leugen.

Francine wil wel nog een gedachte delen: “Mijn batterijen zijn voortdurend leeg.”

“Wat?”

Francine spert de ogen enkele keren wijd open :”Je weet wel. We hadden het er net nog over.”

“Waarover?”

“Maar zeg, gaan jullie het me echt doen zeggen?”

“Ja, want je spreekt in raadsels!”

Verlegen breng ze een hand naar haar mond, om het geluid te dempen: “De batterijen van mijn vibrator.”

Gegiechel en schaterlach weerklinken rond de tafel.

“Mooie vriendinnen zijn jullie. Me eerst vuile dingen doen zeggen en me dan hartelijk uitlachen. Grappig, echt grappig.”

“Sorry. Echt sorry.”

Martine, Hélène en An willen zich herpakken, maar van zodra ze elkaar in de ogen kijken gaan ze weer schaterlachen.

“Ik wou alleen maar zeggen dat ook passie een vervaldatum heeft. Natuurlijk grijpt het je als een razende naar de keel. Natuurlijk zijn die avontuurtjes in elke hoek van de kamer bloedgeil. Maar zeg nu zelf, hoe lang duren ze? In elke verdomde hoek  sluimeren gewoonte en verveling.  Martine spreekt van een dorre woestijn. Wel ik ben een verkwikkende oase, maar niemand komt er zich nog laven.”

Het wordt even stil rond de tafel.

terug naar deel 12

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

5 thoughts on “Harry, gewoon Harry (Deel 13) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s