Harry, gewoon Harry (Deel 3) (willekeurige variant op een parabel)

 

te koop

Het is zaterdag, dus Harry slaapt wat langer en hij wordt wat trager wakker. De rest van het ochtendritueel ziet er zo min of meer hetzelfde uit. Behalve dan het gepocheerde eitje met garnalen, dat is typisch voor een zaterdag. Alsook een vers gestreken kamerjas. Voor de rest komt alles een gewoon uurtje later.

Het nieuws op de radio is alvast even baldadig. Presidenten liggen op ramkoers, het land weigert nog zorg te dragen,  de zwaksten dienen gestraft. Weg uit die comfortabele hangmat! Harry schudt het hoofd en vraagt zich af in wat voor een wereld hij leeft en of het zou helpen als hij zijn wang knijpt.

Hij knijpt in zijn wang. Het helpt niet.

Harry zet de radio uit en schudt met één druk de liedjes op zijn i-pod door elkaar.

“Briljant,” Hij danst een wankel walsje rond de tafel en pinkt een traan weg. Hij doet dat de laatste tijd wel vaker: een potje bleiten op muziek. Onlangs nog barstte hij in tranen uit op de tonen van Kizmiaz. Gewoon omdat hij en zijn vrouw er zo ontzettend van hielden, er zo moesten om lachen en er zo vaak op dansten.

Het scheelde maar een haar of het werd hun trouwliedje. Gewoon om de goegemeente te schofferen. Helaas nam gezond verstand de bovenhand. Daar had hij soms spijt van.  ‘Dat zou nogal wat geweest zijn, Kizmiaz in de kerk. En ‘s avonds op de dansvloer nog een keer, als openingsdans!’  Tranen maken plaats voor een glimlach en Harry walst naar de trap en dan richting douche.

Wow, beste shuffle in dagen,’ denkt Harry, wanneer hij heupwiegend de douchekraam opendraait. Zesendertig dagen en negen uren aan muziek laten zich niet makkelijk schudden tot een volgorde die past bij de dag. Maar vandaag zijn de liedjes gewillig.

Harry, geeft zichzelf een klap op het voorhoofd, wanneer hij de bel hoort. Hij haast zich in zijn kleren en rept zich mopperend naar beneden: “Harry, toch.”

“Amaai, dat is hier ook niet gewoon, meneer,” zegt een goedlachse dame.

“Zeg, maar gewoon Harry,” zegt Harry.

“Oprijlaan op wandelafstand,” stelt ze glimlachend vast.

Hij verontschuldigt zich: “Ik was vergeten dat je kwam. Zou het lukken op een uurtje, want ik ben cliniclown vandaag. Ik doe dat haast elke zaterdag.”

Het lukt op een uurtje. Harry voelt dat de dame  enthousiast is over het huis. Ze zegt dat ook en maakt geen probleem van de vraagprijs. Ze vraagt of ze enkele dagen bedenktijd kan krijgen.

Dat kan. Harry is niet gehaast.

Hij vertrouwt haar toe dat de vraagprijs voor het spiegelhuis in Knokke, vier keer hoger ligt. Nochtans, tot in de kleinste details, krek hetzelfde huis. De dame vraagt zich luidop af wie in godsnaam zoiets verzint: “een spiegelhuis?”

“Onze zoon had Asperger,” vertelt Harry haar met een krop in de keel: ”het leek ons wel een goed idee om gewoon hetzelfde huis neer te planten in Knokke.”

Harry en de dame spreken later die week nog eens af.

De dame stuurt haar wagen over de bochtige oprijlaan. Harry volgt in haar kielzog, richting ziekenhuis, cliniclown spelen. Hij doet dat liever dan het bibliotheekkarretje door schier eindeloze gangen  duwen, maar ook dat moet gebeuren. Boeken brengen is voor morgen.

klik hier voor deel 4

terug naar deel 2

 

 

 

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Harry, gewoon Harry (Deel 3) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s