Harry, gewoon Harry (Deel 2) (willekeurige variant op een parabel)

koterhaak

Harry, staat op en zet koffie. Hij hoeft niet naar de kalender te kijken om te weten dat de dag niet veel brengt. Nietjes en  lamineerhoezen, dat is het zowat. Tijd zat voor een babbel met Max, de hond, die al jaren in de tuin begraven ligt.

Ja, Max, wie had ooit gedacht dat ik tegen een dood beest zou staan praten doorheen het keukenvenster? Hoe zielig is dat?”

De radio brengt, net als gisteren, slecht nieuws en sombere tijdingen. Harry zet de radio uit en de muziekspeler aan op shuffle. Op de tonen van Steamhammer Sam, een lang vergeten parel van Intaferon, stapt Harry onder de douche.

Muziek die past wel bij het nieuws van de dag, staat vast.’ denkt hij.

Geld als enige maat der dingen. De mens ontdaan van mededogen en menselijkheid.’

De rest van de dag overkomt Harry. Hij stelt vast dat hij eerst nietjes en lamineerhoezen haalt. Nadien belandt hij op het bankje ergens in een uithoek van het park. Hij zit daar een tijdlang. Een meeneemkoffie houdt hem gezelschap. De wind staat guur en strak. Weer dat bij hem past.

Harry, stopt in brasserie De Kotelet, voor een dagschotel. Voor service en kwaliteit moet een mens niet in de Kotelet zijn. Wel voor veel en goedkoop. Quinoa is er een scheldwoord. En Marjet, de gastvrouw, wijst je graag schouderophalend en hoofdschuddend de deur als het over gluten en lactose gaat. Zo heeft ze meer tijd om zware servetten te plooien in vorm van een sierlijke zwaan. De aanblik alleen van een berg spinazie-stoemp met worst en donker bruine saus doet Harry spontaan naar het hart grijpen. Veelal is Harry er de enige klant.

Na De Kotelet trekt Harry naar cafe De Koterhaak even verderop, In café de Koterhaak krijgt hij zijn pintje en een kwartier nog een, zonder daar om te vragen. Nadine vraagt zich vaak af  hoe met hem is nu, na al die miserie op zijn weg. Maar ze weet ook dat het zo hoort te lopen: een pintje, en nog een pintje, geen goeiedag, geen vragen, geen woorden. Op de toog legt Harry een biljet, en Nadine weet dat ze het wisselgeld mag houden.

‘Ik ben thuis,’ roept Harry in de gang, wanneer hij ‘s avonds thuiskomt. Hij doet dat om eventuele inbrekers te waarschuwen, want er wordt nogal wat ingebroken de laatste tijd daar in de buurt. Er wordt van een heuse plaag gesproken. Maar diep vanbinnen ook omdat hij hoopt dat Samia en Tim gewoon thuis zijn, de laatste jaren een droom waaruit hij enkel  moet ontwaken.

Harry, zet de zak met nietjes en lamineerhoezen op de keukentafel, naast de zak met nietjespistool en lamineermachine.

Met een scherp mes opent hij voorzichtig de verpakking. Hij slaat zich voor het hoofd. Het nietjespistool kwam met een rij gratis nietjes. Hij slaat zich terug voor het hoofd. De lamineermachine kwam met 3 gratis hoezen. ‘Hoe dom!’

Uit de ehbo-kast haalt Harry een flesje ontsmettingmiddel, en enkele pleisters. ‘Eens proberen, zie,‘ denkt hij. Hij ontbloot de borstkas en schiet er lukraak drie nietjes in.

“God nog aan toe, dat doet pijn!” Vervolgens schiet hij er één in de handpalm en ook één net boven de knie, om het af te leren.

“Godsamme.” Hij besluit dat het nogal meeviel in borstkas en hand. Vol in die knie, dat kan hij zich beter laten. Hij ontsmet de kleine gaatjes en doet er pleisters op. Nadien poetst hij zijn tanden en gaat slapen. ‘Morgen CC.’

Vandaar misschien die zweem van een glimlach sinds lang.

klik hier voor deel 3

Terug naar deel 1

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Harry, gewoon Harry (Deel 2) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s