Harry, gewoon Harry (Deel 2) (willekeurige variant op een parabel)

koterhaak

Harry, gewoon Harry, staat op en zet koffie. Op de kalender ziet hij dat de dag niet veel brengt: alleen nietjes en  lamineerhoezen. Morgen CC, dat ziet er beter uit. Doorheen de keukenvenster praat Harry wat met Max, de hond, die in de tuin begraven ligt. De radio brengt net als gisteren slechte tijdingen. Harry zet de radio uit en luistert naar zijn i-pod op shuffle. Op de tonen van Steamhammer Sam, een lang vergeten parel van Intaferon, stapt Harry onder de douche. ‘Past wel bij het nieuws van de dag,’ denkt hij: ‘kapitalisme als enige maat der dingen. De mens ontdaan van mededogen en menselijkheid. Er is weinig veranderd.’

Het leven blaast Harry dan naar daar waar een mens moet zijn voor service en kwaliteit, en vervolgens naar het bankje ergens in een uithoek van het park. Hij zit daar een tijdlang. Nietjes, lamineerhoezen en meeneemkoffie houden hem gezelschap. De wind staat guur en strak. Weer dat bij hem past. Vandaar misschien die zweem van een glimlach sinds lang.

Harry, stopt in de Kotelet, voor een dagschotel. Hij is daar zeker niet voor service of kwaliteit, wel voor goedkoop en buik rond. En het komt het hem goed uit dat de Kotelet zo af en toe op zijn weg schijnt te liggen. Deze vrijhaven van boter, zout en bruine saus redt hem van tergend trage zandlopertijd in de keuken en dovemansgesprekken met behangpapier en een dode hond.

Nadine, van de Koterhaak verderop helpt hem daar ook bij. In café de Koterhaak krijgt hij zijn pintje en een kwartier later een koffie, zonder daar om te vragen. Nadine vraagt zich vaak af  hoe met hem is nu, na al die miserie op zijn weg. Maar ze weet ook dat het zo hoort te lopen: een pintje, dan koffie, geen goeiedag, geen vragen, geen woorden. Op de toog legt Harry een biljet, en Nadine weet dat ze het wisselgeld mag houden.

‘Ik ben thuis,’ roept Harry in de gang, wanneer hij thuiskomt. Hij doet dat om eventuele inbrekers te waarschuwen, want er wordt nogal wat ingebroken de laatste tijd daar in de buurt. Er wordt van een heuse plaag gesproken. Maar diep vanbinnen ook omdat hij hoopt dat Samia en Tim gewoon thuis zijn, de laatste jaren een droom waaruit hij enkel  moet ontwaken.

Harry, zet de zak met nietjes en lamineerhoezen op de keukentafel, naast de zak met nietjespistool en lamineermachine.

Met een scherp mes opent hij voorzichtig de verpakking. Hij slaat zich voor het hoofd. Het nietjespistool kwam met een rij gratis nietjes. Hij slaat zich terug voor het hoofd. De lamineermachine kwam met 3 gratis hoezen. ‘Hoe dom!’

Uit de ehbo-kast haalt Harry een flesje ontsmettingmiddel, en enkele pleisters. ‘Eens proberen, zie,‘ denkt hij. Hij ontbloot de borstkas en schiet er lukraak drie nietjes in.

“God nog aan toe, dat doet pijn!” Vervolgens schiet hij er één in de handpalm en ook één net boven de knie, om het af te leren.

“Godsamme.” Hij besluit dat het nogal meeviel in borstkas en hand. Vol in die knie, dat kan hij zich beter laten. Hij ontsmet de kleine gaatjes en doet er pleisters op. Nadien poetst hij zijn tanden en gaat slapen. ‘Morgen CC.’

klik hier voor deel 3

Terug naar deel 1

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Harry, gewoon Harry (Deel 2) (willekeurige variant op een parabel)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s