N-VA en CD&V sluiten de rangen, maar moest dat echt?

Een foto (van Bart De Wever en Wouter Beke die het goedmaken) deze ochtend in de krant voerde me terug naar lang vervlogen tijden in de klas. Het was er altijd ofwel te koud ofwel te warm, nooit gepast. Met lessenaars als soldaten op een rij, hoog plafond, bord, stoffig krijt in duizend kleuren, beestjes op sterk water achter glas.  En helemaal achteraan zat Raf, die anders en steeds wat bleekjes was.

Raf droeg zijn schoenen op de groei. En de rest van zijn outfit leek gekrompen is de was. Hij was ook de jongen die zijn boterhammen steeds ‘vergat’ en nooit mee mocht op uitstap met de klas.

Ik heb ook te vermelden dat Raf voor de rest alleraardigst was. En ikzelf alles behalve moedig, zeg maar een tikkeltje laf, daar zo ergens in het midden van de klas.

Er werd nogal wat afgelachen in de klas.

Zoals die ene keer toen Raf bij luidop lezen zoëven als zoeven las. Eerst de meester bulder lachend, en dan voeten stampend de rest van klas.

Later op de dag kreeg Raf er tijdens de speeltijd flink en hardhandig van langs. ‘Zie je mijn vuist zoeven, Raf?’: vroeg Kenny. Kenny was de lieveling van meester Karel vooraan in de klas.

‘Zie ik wat?’: vroeg Raf.  Maar er viel niks meer te zien. De zoevende vuist was al op bestemming aangekomen. Raf zeeg neer. Bloed druppelde van tussen de vingers waarmee hij zijn aangezicht vasthield. En toegejuicht door de menigte liet Kenny nog wat vuisten in het rond zoeven.

‘Hier zie. Nog één! Domme marginale armoedige kleine!’

Kenny werkte een en ander af met een doodstrap vol in het aangezicht van Raf, net toen de meester het zag.

Even later stonden ze vooraan de klas van meester Karel. Kenny en Raf, precies zoals op de foto in de krant. Kenny met een onschuldig beteuterd gezicht, alsof hij het slachtoffer was.

‘Schud elkaar de hand, en zand erover, we hebben nog veel te leren vandaag,’ zei de meester.

Raf keek niet op. Met zijn linkerhand plooide hij de vingers van zijn rechterhand. Precies zolang tot ze goed zaten en hij ver voor zich uit een dikke fuck you kon tonen aan Kenny, de meester en de klas. Daarna bolde hij het af.

Nog een week later kwam de directeur melden dat we niets meer zouden vernemen van Raf. Hij werd van school gestuurd wegens ongepast gedrag.

En zo komt het dat ik deze ochtend dacht: ‘Verdomme, Wouter, waarom ben je niet wat meer als Raf. ’t Is niet dat je je daar thuis voelt achteraan de klas.’

zie artikel in de Morgen: link

En luister ook eens naar mijn favoriete pestkopsong: Faitless, baseball cap, 1996  Voor Raf. Het spijt me tot op vandaag de dag dat ik er niet voor hem was.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s