Solifugia staat op uit de doden en fist doodleuk de duivel. Concert en CD: Muziekcentrum Kinky Star 03.02.2017

solifugiaEerst en vooral even een waarschuwing: deze recensie is niet voor gevoelige zieltjes.

Discobar Bizar gaat ver voor zijn lezers. Heel ver. Zo voelden we na de indrukwekkende passage van Solifugia toch de aandrang om eens stiekem in het backstagetoilet te gaan piepen. Zakdoek, die al sinds Graspop 1996 in de binnenzak van de lederen jekker zit, strak voor de mond om het kokhalzen tegen te gaan. Nieuwsgierig en onderzoekend van inborst wou Discobar Bizar wel eens weten of, hoeveel en welke korrel schuurpapier de lead vocalist had gegeten vlak voor het optreden. We troffen geen schuurpapier aan, enkel een grote drijvende kurk en Jackson-Pollock-achtige spatten en structuren op de rand van de wc.

Om maar te zeggen, ook Solifugia gaat ver, heel ver, om de fans te geven waar ze voor kwamen: een oergeluid rechtstreeks edoch danig distorted uit het de krochten van de hel.

En dat er tussen de kurk, de spatten en de spetters geen velletje 4-laags wc-papier te bespeuren was sterkt ons in de overtuiging dat deze jongens uit het juiste metal-hout gesneden zijn. Ze vegen vierkant en mistroostig hun gat aan de maatschappij en eerder welk autoritair of politioneel gezag!

Deze formatie is werkelijk van niets of niemand bang! Zelfs Pietje-De-Dood schrikt deze jongens niet af.  Menselijkheid, liefdadigheid en medelijden zijn hun vreemd. Het enige dat dit vijftal te bieden heeft is een vettige sound, en een toek op je smoel zo u daar om vraagt.

Liefst van al duwen ze bulderlachend en harteloos het mes wat dieper in de wonde: ‘no more warmth to give…time to die’  Tot daar uw korte, betekenisloze leventje volgens Solifugia.

Om maar te zeggen. Stephen King, Edgar Allan Poe,  Jheronimus Bosch en de jongens van Morbid Angel  doen het klappertandend, en jankend als kleine kinderen die hun moeke missen, in hun broek bij het aanhoren van de doem die Solifugia vrijdag haast achteloos rondstrooide in de straten van Gent.

When all is said and done

You know you’ve lost yourself

Your will to live

A few years of existence,

eternity to spend in oblivion and nothingness

But why

Tja, waarom?

Dat vroegen we ons ook af. Want echt gevaarlijk werd het toen Peter, de lead vocalist, zomaar verkondigde dat hij the devil ging fisten. Gelukkig bleek dit een ongelukkig misverstand. Want de duivel fist je niet zonder er de verregaande en pijnlijke gevolgen van te dragen. Menig onderarm, van veelal onervaren would-be-satanisten werd sinds de donkere middeleeuwen op die manier al afgerukt.

Kortom:  Solifugia is dolle pret, voor iedereen met een metalhart. The Ultimate Promise Of Evil, is geen loze belofte en lost moeiteloos de verwachtingen in. Live klinken ze bovendien als een strak gespannen strop rond de nek. De perfecte soundtrack voor het Trump-tijdperk.

Talent hadden ze al, maar na het ietwat onbeholpen debuut Araneae Attack, en het sputterde Rampage Of Brutal Revenge, staat er eindelijk een band die moeiteloos kan wedijveren met de death metal en donkere doem die te pas en te onpas  vanuit het hoge noorden naar hier komt overgewaaid.

Kopen dus die handel!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s