Hurricane Willem (4)

Zo. Ondergetekende bracht jullie daar waar we te vertrekken hebben om het verhaal van Hurricane Willem uit de doeken te doen. En, grif toegegeven, zo wat triestig in zichzelf gekeerd aan het sterfbed van zijn vader zag het er echt niet naar uit dat Wilmke ooit de Hurricane zal worden. Maar een mens heeft natuurlijk ergens te beginnen. En inmiddels heeft de lezer proefondervindelijk zelf vastgesteld  dat de dood een uitgangspunt is dat kan tellen.

Het duurt ook nog wel even alvorens ondergetekende daar in dat troosteloze weeshuis in een kaal kamertje van ongeveer vier op vier dag na dag langs radiogolven het gezelschap van de Hurricane opzoekt, om zo te ontsnappen aan de troosteloosheid van de dagen. Omringd door beelden van zowat elke Heilige die men kan verzinnen, maar door God en zijn equipe van notoire prutsers danig in de steek gelaten.

Nog langer zal het duren voor we aankomen bij het punt waarop Willem Hurricane er in hoogsteigen persoon voor zorgt dat John Paul Young het imago van ééndagsvlieg van zich afschudt een dikke hit te pakken heeft met het ‘War Games (in the video arcade….)’.

Diep in het binnenland tussen drie steden en twee rivieren, daar waar de grond moeizaam de rug kromt en zich distantieert van de vlakte, daar waar bultige macadamwegen als wapperende linten onooglijke dorpen aan elkaar knopen, daar lag het zendgebied van de Hurricane.

De wereld werd er tussen toen en nu alleen maar kleiner op, zo zeggen mensen die dat blijkbaar kunnen weten. En dorpen steeds groter, tot ze haast niet meer van elkaar te onderscheiden zijn: één lomp grauw en grijs. Maar nu, net als toen, ligt dit stukje Vlaanderen er bij als niemandsland. Alsof het met de rest van de wereld niets vandoen heeft, onttrekt het zich aan de troosteloze paringsdans van huizen met tuintjes, kindjes en andere illusies van oppervlakkig geluk. Vandaag, net als toen, komt daar niemand langs die er niet moet zijn.  En tot op vandaag is het enige plek ter wereld waar John Paul Young niet Mister Love Is In The Air is, maar Mister War Games himself.

Het nummer stond liefst drieënveertig weken in de lokale top 10. Een record dat nooit meer werd geëvenaard. Al kwamen Gangsters D’Amour met ‘S.O.S Barracuda’ er in dat zelfde jaar met 39 weken wel bijzonder dicht bij. Het ontging de platenmaatschappijen niet  dat er vreemde dingen gebeurden daar in de platenwinkels van dat onooglijke stukje Vlaanderen.  En menig waarnemer werd uitgestuurd om dit eigenaardige fenomeen te onderzoeken. Allemaal kwamen ze terug met hetzelfde bewijsstuk: een Hurricane-proof-stickertje.

huproof-copy

Elke eerste maandag van de maand draaide Hurricane Willem een stencilvel in de typmachine. En elke maand opnieuw draaide hij het vel vervolgens door de stencilmachine.  Vierentwintig zwaaien aan de hendel. En elke eerste maandag bracht hij ’s avonds vierentwintig enveloppen naar de post: één voor elke platenwinkel binnen het zendgebied. Zo wisten de platenboeren welke muziek deze maand Hurricane-proof was. Onderaan de brief herinnerde Willem hen aan de prijs van een rol stickers en hoe deze te bestellen. De platenhandelaars bestelden gretig, want alles met zo een sticker ging als zoete broodjes over de toonbank.

Alles is veel gezegd. Meestal. Occasioneel durfde Willem de bal durfde mis te slaan. Het kostte hem soms veel geld. Zo was hij eind 1989, op zoek naar goeie muziek, uit Londen teruggekeerd met 146 exemplaren van ‘Blew’ een fijn plaatje met fijne liedjes van een fijn groepje uit Seattle. Vooral ‘Been A Son’ klonk als een welkome mokerslag vol in het gelaat. Dit is anders, amaai dit is goed,’ oordeelde Willem en hij kocht gewoon alle exemplaren die hij daar Londen op de kop kon tikken.

Thuis zette hij Nirvana helemaal bovenaan het stencilvel, met drie plusjes er bij. Willem sprong voorzichtig om met de plusjes, maar dit was zo anders zo goed dat hij niet anders kon en het hoogst mogelijke aantal gaf. Van Blew hield twee exemplaren voor zich, en de platenwinkels kregen er elk zes. Met de belofte dat hij er meer had  besteld in Londen. Uiteindelijk vonden slechts enkele exemplaren de weg naar een draaitafel. Het was zo een flop dat Willem uit schaamte de platen terugkocht. Zelfs aan de straatstenen raakte hij Nirvana niet kwijt. Hij gaf ze dan maar weg tijdens de wekelijkse radioquiz, en belde naar Londen om te vragen of hij de bestelling ongedaan kon maken. Dat kon hij niet.

Tijdens zijn allerlaatste uitzending in 1990 op kerstavond blikte de Hurricane terug op vele mooie jaren. Hij kon het niet laten om ‘Been a son’ nog één keer te draaien.

“Luisteraars zet jullie even schrap voor een streepje Nirvana. De eerste beller kan een  exemplaar van Blew komen halen in de studio.”

Niemand belde.

Maar laat ons vooral niet vergeten waar we aan het begin van dit hoofdstuk waren. En Willem heeft eerst nog heel veel te leren….

Advertisements

3 thoughts on “Hurricane Willem (4)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s