Hurricane Willem (3)

Tijdens de laatste levensuren van zijn vader zijn was Willem nog gewoon Willem. Voor sommigen zelfs nog Wilmke.

Nog lang geen Hurricane in wording. Maar een jongeman die zich diep schaamde om de gedachten die er door zijn hoofd flitsten. ‘Jij kleine geniepigaard, fraai is dat, dat je daar nu mee komt aanzetten, dat je daar mee wacht tot op je sterfbed,’ dacht hij.

Het was Willem de voorbije maanden niet ontgaan dat Ephraim Cohen, zijn vader en de trotse eigenaar van Radio Sjalom, het steeds moeilijker had om kracht te vinden en ‘s ochtends op te staan. De jonge Willem wist al te goed, toen vader hem aan het bed sommeerde dichterbij te komen, dat het was om afscheid te nemen. Een allerlaatste vader-zoon moment, zoals er ook een allerlaatste moeder-zoon moment was geweest enkele jaren eerder. “Zorg goed voor je vader,’ had ze gevraagd, en haar ogen sloten zich voor de eeuwigheid, nog voor Willem ja kon zeggen.

Willem hield haar hand vast en beloofde dat hij dat zou doen. En nu, precies hetzelfde verstilde tafereel: een huis op een heuveltop ergens plomp verloren midden twee rivieren, een ziekbed in de living, de geur van ontsmettingsalcohol, een tenger wezen met dikke paars-grijze aderen gedrapeerd over een overhaast oud geworden lijf, een slordig getatoeëerd nummer op de onderarm in dezelfde onbestemde kleur, het nooit met elkaar hebben gepraat over wat er zich in de oorlog had afgespeeld.

Het verstikkende gewicht van onuitgesproken jaren. Zo was Willem groot geworden: oorverdovend stil, en liefdevol verstoken van de holocaust.

“Je moet mijn werk verder zetten, het is belangrijk dat je dit werk verder zet.”

Willem schaamde zich nog meer, toen hij het zich niet kon laten om die venijnige hersenspinsels in woorden om te zetten: “Jij kleine geniepigaard! Al die jaren rep je met geen woord over de oorlog. En nu moet ik plots je werk verder zetten. Ik weet niks van die verdomde oorlog van jou, behalve dat wat ik op school heb geleerd.’

“Dat is genoeg!”

Vanonder het kussen haalde vader een sleutelbos.

“Radio Sjalom is nu van jou.”

“En nu mag ik plots wel binnen in de schuur?”

“Ja, de studio  is van jou nu. Neem de sleutels.”

Vanonder hetzelfde kussen haalde Ephraim ook een bruine envelop: “De inhoud van deze  envelop zal je beschermen.”

“Hoe dan wel? Tegen wie? Tegen wat? In godsnaam, waarom moet ik beschermd worden door een envelop? Is dit je laatste grapje, paps?”

“Het is beter voor je dat je niet weet wat er in zit. Maar gebruik hem, toon hem elke keer als Radio Sjalom in de nesten zit. Dat zal vaker gebeuren dan je lief is. De oorlog is lang voorbij maar de mensen  hebben ons nog steeds niet graag! We zijn een volk in nood”

“Paps, je kan me dit echt niet aandoen. Ik weet niks over ons volk in nood! ”

“Beloof het!”

De tranige ogen van Willem gleden over het frêle mannetje dat al zoveel had meegemaakt. En met een krop in zijn keel beloofde hij Radio Sjalom verder te zetten.

“Hoe begin ik er in aan? Blijf je nog even hier om het me te leren. Of gaat straks al  het licht uit, zoals bij mama?”

“Je zal snel leren. Je vindt alle antwoorden in de schuur. Je staat er ook niet alleen voor. Daar heb ik voor gezorgd”

Het ging verder zoals het bij mama was gegaan. Dezelfde verstilde foto. Nog diezelfde dag ging het licht uit bij Ephraim. Willem schaamde zich niet langer over zijn woorden en gedachten:”‘Lieve geniepigaard. Doe me dit niet aan. Rotzak. Lieve, lieve rotzak, doe me dit niet aan!”

In zijn ene hand had de nieuwe eigenaar van Radio Sjalom een sleutelbos, in het andere de bruine envelop. Daar zat Willem, de zoon van Sara en Ephraim, urenlang alleen.

Alleen met het moeilijkste verdriet. Verdriet dat al is geleden. Tranen die al zijn geweend.

“Paps en ik houden het hier niet lang meer vol, jongen,” had moeder vaak genoeg gezegd:”We zijn geesten. Alleen de ontembare kracht van onze jeugd hielp ons het kamp te overleven, maar er bleef te weinig van over om verder mee te leven. En laat er ons verder niet meer over speken.”

Druk hier voor deel 4

Advertisements

6 thoughts on “Hurricane Willem (3)

    • we weten zelf nog niet goed waarhet met dit verhaal naartoe gaat. maar door de vele positieve recacties (en gisteren onze duizendste unieke bezoeker) kan ik het niet helemaal uitsluiten dat boek… maandag alweer deel 4!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s